موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٠٢ - دواعى عبادت و طاعت در مقامات مختلف

رَسُولُ اللَّه، صَلَّى اللَّه عَلَيْهِ وآلِهِ: «أفْضَلُ النّاسِ مَنْ عَشِقَ الْعِبادَةَ فَعانَقَها وَأحَبَّها بِقَلْبِه ...» [١] الحديث. وَقالَ الصَّادِقُ، عَلَيْهِ السَّلامُ: «وَلكِنّى اعْبُدُهُ حُبّاً لَهُ عَزَّ وَجَلَّ، وَتِلْكَ عِبادَةُ الْكِرام» [٢]، وَفي روايَةٍ: «وَهِيَ عِبادَةُ الْأحْرار» [٣].

و در نزد اولياء- عليهم السلام- عزم بر اطاعت است تبعاً و غيراً، بعد از مشاهده جمال محبوب استقلالًا و ذاتاً، و فناى در جناب ربوبيت ذاتاً و صفةً و فعلًا، و اين‌كه جناب صادق فرمود: «من عبادت حق مى‌كنم حبّاً له» شايد مقامات معمولى آن سرور باشد، چنانچه شيخ عارف كامل ما- دام ظله- مى‌فرمود، و اين نحو عبادت از خواصّ آنهاست و در بعض حالات، چنانچه از رسول اكرم حديث است كه فرمود: «لي مَعَ اللَّه حالَةٌ لا يَسَعُها مَلَكٌ مُقَرَّبٌ وَلا نَبِىٌّ مُرْسَلٌ» [٤].

وَ نُقِلَ عَنِ الصَّادِقِ- عَلَيْهِ السَّلامُ- انَّهُ كانَ ذاتَ يَوْمٍ في الصَّلاةِ فَخَرَّ مَغْشِيّاً عَلَيه فَسُئِلَ عَنْ ذلِكَ. قالَ: «ما زِلْتُ اكَرِّرُها حَتّى‌ سَمِعْتُ مِنْ قائِلِها» [٥].

[١] «رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود:" برترين مردم كسى است كه به عبادت عشق ورزد، آن را درآغوش كشد و به دل دوست بدارد"». حديث ادامه دارد. (الكافي، ج ٢، ص ٨٣، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب العبادة»، حديث ٣)

[٢] «امام صادق عليه السلام فرمود: ... امّا من او را به جهت دوست داشتن او عبادت مى‌كنم، و اين عبادت كريمان است». (بحار الأنوار، ج ٦٧، ص ٢٠٤، حديث ١٣)

[٣] ر. ك: صفحه ١٠.

[٤] «مرا با خدا حالتى است كه نه هيچ فرشته مقرّبى و نه پيامبر فرستاده شده‌اى گنجايش آن را ندارد». (بحار الأنوار، ج ١٨، ص ٣٦٠، حديث ٦٦)

[٥] «از امام صادق عليه السلام حكايت شده است كه روزى در نماز بود، بيفتاد و از هوش برفت. از او سبب پرسيدند. فرمود:" پيوسته آن (آيه) را تكرار مى‌كردم تا آن‌كه آن را از گوينده‌اش‌