موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٧٣ - مقصود از ازاله نجاست از نظر عامّه، خاصّه، و اهل معرفت و اصحاب قلوب

غيبت و هتك ستر؛ و از عيوب و ذنوب خود هيچ‌گاه نسيان نمى‌كند؛ كه نسيانِ گناهان از بزرگ‌ترين عقوبات حق است در دنيا كه انسان را از جبران آنها باز مى‌دارد، و از بزرگ‌ترين اسباب عقاب است در آخرت.

و تا بنده خدا به طاعت حق و مداقّه در احوال خود و مطالعه در معايب نفس مشغول است، و از آنچه در دين خدا عار است بركنار است، از آفاتْ دور و در درياى رحمت حق مستغرق، و به گوهرهاى حكمت فائز است؛ و اگر نسيان ذنوب خود كرد و از معايب خود غفلت ورزيد و خودبين و خودخواه شد و اعتماد به حول و قوه خود كرد، رستگارى نخواهد ديد و به فلاح نائل نشود.

فصل ششم در ازاله نجاست از بدن و لباس و تخليه جوف از ارجاس و باطن از وسواس خنّاس است‌

نجاستْ دورى از محضر انس و مهجورى از مقام قدس است، و منافى با نماز است كه معراج وصول مؤمنين و مقرّب ارواح متقين است.

[مقصود از ازاله نجاست از نظر عامّه، خاصّه، و اهل معرفت و اصحاب قلوب‌]

و آن پيش عامّه، قذارات معهوده است؛ و پيش خاصّه، قذارات معنويه است؛ و پيش اهل معرفت و اصحاب قلوب، همه عالم است به جنبه سوائيت كه مظهر شيطان رجس نجس است؛ و در آداب خلوت وارد است:

«بِسْمِ اللَّه وَبِاللَّه، اعُوذُ بِاللَّه مِنَ الرّجْسِ النَّجِسِ الْخَبيثِ الْمُخْبِثِ الشَّيْطانِ الرَّجيم» [١]؛

[١] «به نام خدا و به (ذات مقدّس) خدا، پناه مى‌برم به خدا از پليد ناپاك، خبيث‌