موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٠٣ - اشاره به اهميت نيت و خلوص آن و بيان مراتب خلوص نيت

وقالَ الشّيخُ الْكَبيرُ شَهابُ الدّين: كانَ لِسانُ جَعْفَرٍ الصَّادِقِ- عَلَيْهِ السَّلامُ- في ذلِكَ الْوَقْتِ كَشَجَرِ مُوسى‌- عَلَيْهِ السَّلامُ- عِنْدَ نِدائِه مِنْها بِأنّي أنَا اللَّه‌ [١]. و چنين نمايد كه صلات معراج نيز چنين بوده، چنانچه از روايت عِلَل‌ [٢] ظاهر مى‌شود.

[اشاره به اهميت نيت و خلوص آن و بيان مراتب خلوص نيت‌]

و ببايد دانست كه نيّت از اهمّ وظايفِ قلبيه است كه صورت كماليه عبادات به آن است؛ و نسبت آن به صورت اعمال، نسبت باطن به ظاهر و روح به بدن و قلب به قالب است.

و از اهمّ وظايف و اشدّ شرايط آن بر عامّه، تخليص آن است. و كمتر نيّتى اخلاص حقيقى تواند داشت؛ بلكه خلوص مطلقْ از اعلا مدارج اولياء كُمَّل است، زيرا كه اخلاص عبارت از تصفيه عمل از مطلقِ شوبِ غيرحقّ است.

و آن در عبادت عامّه، تصفيه از شرك جلى و خفى است، از قبيل ريا و عجب و افتخار: أَلا لِلَّهِ الدِّينُ الْخالِصُ‌ [٣].

و در عبادت خواصّ، تصفيه آن است از شوب طمع و خوف كه در مسلك آنها شرك است.

و در عبادت اصحاب قلوب، عبارت است از تصفيه از شوب انانيّت و انّيّت،

شنيدم"». (فلاح السائل، ص ٢١٠، حديث ١٠؛ اصطلاحات الصوفية، قاشانى، ص ٨٦؛ المحجّة البيضاء، ج ١، ص ٣٥٢)

[١] «شيخ كبير، شهاب الدين (أبو حفص سهروردى)، گفته است: زبان جعفر صادق عليه السلام درآن هنگام همانند درخت موسى عليه السلام بوده است آنگاه كه خداوند از (طريق) آن نداى (إِنِّي أَنَا اللَّهُ‌) سرداد». (عوارف المعارف، ص ٣٤- ٣٥؛ ر. ك: اصطلاحات الصوفية، قاشانى، ص ٨٦؛ المحجّة البيضاء، ج ١، ص ٣٥٢)

[٢] علل الشرائع، ص ٣١٥، حديث ١.

[٣] «هان، كه دين خالص فقط از آن خداست». (الزمر (٣٩): ٣)