موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٢٩ - ركوع رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و سلّم در صلات معراج

چنين است، و در اين مقام حق را تكبير از توصيف، كه از مقامات شامله عبد است و با او تا آخر سلوك هم قدم است، نمايد، و با دست خود مقام تدلّى و عبوديت و تقوّم به قيّوميت را، كه خالى از شائبه تجلّد و دعوا نيست، رفع و رفض نمايد؛ و صفراليد متوجه منزل ركوع شود.

و در فناى منزل‌ «قابَ قَوْسَيْنِ» نور عظمت عرش حضرت وحدانيت و واحديت به قلبش تجلّى كند و حق را تنزيه و تسبيح كند و خود را از لياقت تكبير اسقاط كند. پس با قلب وَجلِ و حال خجل از قصور در اداى حق اين منزل، كه از منازل بزرگ اهل توحيد است، به تاديه حقوق آن پردازد كه عمده آن، توصيف حق به عظمت است كه پس از تنزيه در جميع منازل ولايت است، و پس از آن، به تحميد، كه در مقام ذات اشاره به توحيد صفات است، پردازد.

و لسان عبد در اين مقام، در تنزيه و تعظيم و تحميد، لسان حق است؛ چنانچه در حديث است كه: «لَمّا نَزَلَ‌ فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ‌ [١] قالَ رَسُولُ اللَّه صَلَّى اللَّه عَلَيْهِ وَآلِهِ: اجْعَلُوها فِي الرُّكُوع» [٢].

[ركوع رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و سلّم در صلات معراج‌]

و اشاره‌اى به بعض آنچه در اين مقام ذكر شد دارد حديث صلات معراج، پس از آن‌كه آن جناب مأمور به ركوع شد، خطاب شد: «فَانْظُرْ إلى‌ عَرْشي، قالَ رَسُولُ اللَّه: فَنَظَرْتُ إلى‌ عَظَمَةٍ ذَهَبَتْ لَها نَفْسي وغُشِيَ عَلَيَّ فَالْهِمْتُ أنْ قُلْتُ: «سُبْحانَ رَبِّيَ الْعَظيمِ وَبِحَمْدِه» لِعِظَمِ ما رَأَيْتُ، فَلَمّا قُلْتُ ذلِكَ، تَجَلَّى الْغَشْيُ عَنّي حَتّى قُلْتُها سَبْعاً، الْهِمَ‌

[١] الواقعة (٥٦): ٧٤.

[٢] «هنگامى كه آيه (فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ‌) نازل گشت، رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله فرمود:" آن را در ركوع قرار دهيد"». (علل الشرائع، ص ٣٣٣، حديث ٦؛ وسائل الشيعة، ج ٦، ص ٣٢٨، «كتاب الصلاة»، «أبواب الركوع»، باب ٢١، حديث ١)