موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٣ - منشأ حضور قلب و عدم حضور آن در عبات

را به قلب بفهماند، البتّه از اين غفلت و سهل‌انگارى منصرف مى‌شود و از اين خواب سنگين برمى‌خيزد.

اى عزيز، قدرى تفكّر در حالات خود بكن و مراجعه‌اى به اخبار اهل بيت عصمت- عليهم السلام- بنما، و دامن همّت به كمر زن و با تفكّر و تدبّر به نفس بفهمان كه اين مناسك، و خصوصاً نماز، و بالأخص فرايض، مايه سعادت و حيات عالم آخرت و سرچشمه كمالات و رأس‌المال زندگانى آن نشئه است.

و به حسب روايات كثيره در ابواب متفرّقه‌ [١] و ضربى از برهان‌ [٢] و مشاهده اصحاب كشف و عيان، از براى هر يك از عبادات مقبوله صور غيبيه بهيّه‌اى است و تمثال ملكوتى اخروى است كه در تمام نشئات غيبيه با انسان همراه و مصاحب است، و در همه شدايد از انسان دستگيرى مى‌كند؛ بلكه حقيقت جنّت جسمانى، صور غيبيه ملكوتيه اعمال است. و مسأله تجسم اعمال از امورى است كه بايد از واضحات به شمار آورد، و عقل و نقل با هم در آن متوافقند. و اين صور غيبيه، تابع حضور قلب و اقبال آن است؛ و عبادتى كه از روى توجّه و اقبال قلب نيايد، از درجه اعتبار ساقط، و مقبول درگاه حقّ نشود.

و ما به يكى دو آيه و چند حديث در اين مقام اكتفا مى‌كنيم كه براى انسان آگاه بيدار كفايت مى‌كند:

قال تعالى: فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ^ الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ‌ [٣]، و قال: قَدْ أَفْلَحَ‌

[١] ر. ك: بحار الأنوار، ج ٨، ص ٧١- ٣٢٩؛ علم اليقين، ج ٢، ص ٨٦٩- ٨٩١.

[٢] ر. ك: الحكمة المتعالية، ج ٩، ص ٢٢٥ و ٢٩٠.

[٣] «پس واى بر نمازگزارانى كه از نمازشان غفلت ورزيده سستى مى‌كنند». (الماعون (١٠٧): ٤- ٥)