موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٥ - اهميت اخلاص و حضور قلب از ديدگاه آيات و روايات

روايات ديگر وارد است‌ [١].

[اهميت اخلاص و حضور قلب از ديدگاه آيات و روايات‌]

و از حضرت باقر العلوم- عليه السلام- منقول است كه رسول خدا- صلّى اللَّه عليه وآله- فرمود: «وقتى كه بنده مؤمن در نماز مى‌ايستد، خداى تعالى به او نظر مى‌افكند- يا فرمود كه خداى تعالى اقبال بر او مى‌كند- تا آن‌كه منصرف شود و رحمت بر او سايه افكند از بالاى سرش تا افق آسمان، و ملائكه او را احاطه كنند از اطرافش تا آسمان؛ و خداى تعالى ملكى را موكّل او كند كه بالاى سرش بايستد و بگويد:" اى مصلّى اگر بدانى كى نظر مى‌كند به سوى تو و با كى مناجات مى‌كنى، توجّه به غير نمى‌كنى و از اين موضع خود مفارقت نمى‌كنى ابداً"» [٢]. و براى اهل معرفت اين حديث شريف كفايت مى‌كند. خدا مى‌داند كه در اين اقبال حق به بنده چه كرامت‌ها و انوارى است كه به عقول بشر درست نيايد، و به قلب احدى خطور نكند.

و از جناب اميرالمؤمنين- عليه السلام- حديث شده كه: «خوشا به حال آن كس كه خالص كند براى خدا عبادت و دعا را، و مشغول نشود قلبش به آن چيزى كه چشمش مى‌بيند، و فراموش نكند ذكر خدا را به واسطه آن چيزى كه گوش‌هايش مى‌شنود، و محزون نشود دل او به‌آنچه كه به‌غير عطا شده است» [٣].

و از حضرت صادق در تفسير آيه شريفه‌ إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ‌ [٤] روايت شده كه فرمود: «سليمْ آن است كه ملاقات كند پروردگار خود را در صورتى كه‌

[١] ر. ك: بحار الأنوار، ج ٨١، ص ٢٣٨، حديث ١٨، ٢١، ٢٦، ٣١، ٤٨ و ٦٦.

[٢] المصنّفات الأربعة، التنبيهات العليّة، ص ٢٢؛ بحار الأنوار، ج ٨١، ص ٢٦٠، حديث ٥٩.

[٣] الكافي، ج ٢، ص ١٦، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب الإخلاص»، حديث ٣.

[٤] «... جز آن كس كه با قلب سليم نزد خدا بيايد» (الشعراء (٢٦): ٨٩)