است آن هم شيعه بسيار متعصب، به طورى كه برخى از آنان پيش من مى‌آيند و مى‌بينيم بعد از گذشت هفتاد سال اگرچه فحشا و منكرات قهراً ميان آنان شيوع داده ولى هنوز با آن شدت و حدّت، خودشان را حفظ كرده‌اند و عقايد، تعبد و تعهداتشان نسبت به مسائل اسلامى و تشيع، محكم و استوار است.

اين مطالب را به اين جهت بيان مى‌كنم كه دنيا در آينده به روحانيتى كه در ابعاد مختلف بيانگر اسلام باشد نياز فراوان دارد. فكر نكنيم ما كه اينك در هر شرايطى هستيم در آينده هم به همين صورت و كيفيت خواهد بود، خير؛ اگر ما كوتاه بياييم ديگران بر ما سبقت مى‌گيرند، همان گونه كه پيشى گرفتند. شما به هر نقطه از دنيا برويد، خواهيد ديد وهابيت- پيش از ديگران- بساطش را در آنجا گسترده است. بهترين مسجد، بهترين مركز و بهترين كتابخانه را ساخته و بهترين حقوقها و بهترين تبليغات را تهيه كرده است.

يك وقت، اين موضوع را خدمت امام بزرگوار مطرح كردم، امام مى‌فرمودند: ما كه آن پول و امكانات را نداريم كه بتوانيم آن تبليغات را داشته باشيم، چه كنيم؟! تبليغات آنان به قدرى گسترده و چشمگير است كه انسان تعجب مى‌كند. در مدينه منوّره چاپخانه‌اى هست كه ما آن را از نزديك ديديم. مسئول آن مى‌گفت: ما سالى شش ميليون قرآن چاپ مى‌كنيم، پشت جلدش هم جنبه تبليغى براى وهابيت دارد و پيدا بود كه جنبه تبليغى آن حاكم بر اين مسائل است. آيا در مقابل آنان بايد همين طور سكوت كنيم و بر اين باور باشيم كه ما چندان ارزشى ندارد يا اين كه بايد آماده شويم؟ چاره اى نيست، ما كه ادعاى شناخت صحيح اسلام و ترويج آن را داريم، بايد حداكثر سعى و تلاش خود را در اين زمينه داشته باشيم.

شما مى‌دانيد بررسى يك دوره اصول فقه حداقل هشت سال وقت لازم دارد! در كنار اين اصول چه مقدار بايد با فقه آشنا شويم؟! مگر طلبه مى‌تواند با يك سال و دو سال و پنج سال و ده سال با فقه و اصول آشنا شده و خود را مستغنى ببيند؟!

مگر مسائل علمى ما منحصر به فقه و اصول است؟! تفسير قرآن با اين عظمت و درياى بى كرانى كه در آن وجود دارد نيز بايد مورد تحقيق و بررسى دقيق قرار گيرد.