اخلاق فاضل - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٥١ - درس نوزدهم زهد

زهد، محروميت دنيايى نمى‌آورد و حرص لذّت بيش از مقدّر را نصيب انسان نمى‌كند، همه چيز به دست خداوند و مقدّرات او است و زهد و حرص نه دست انسان را كوتاه مى‌كند و نه بهره بيشترى به او مى‌رساند؛ در نتيجه كسى كه به خاطرحرص به دنيا خود را از حظ معنويت و آخرت محروم مى‌كند ضرر كرده و مغبون است. [١]

والسلام عليكم ورحمه الله و بركاته‌

[١]. «مغبون» به كسى گويند كه فريب خورده باشد. چنان‌كه مى‌گويند: فلان شخص در خريد يا فروش مغبون است؛ يعنى فريب خورده و زيادتر از قيمت واقعى خريده يا كمتر از قيمت واقعى فروخته است و عمده در غبن آن است كه كسى كارى كند كه ضررى به دين او برساند، هر چند به نفع دنياى او باشد.

- قَالَ الصَّادِقُ (ع): الْمَغْرُورُ فِى الدُّنْيَا مِسْكِينٌ وَ فِى الْآخِرَهِ مَغْبُونٌ لِأَنَّهُ بَاعَ الْأَفْضَلَ بِالْأَدْنَى. (بحارالأنوار، ج ٦٩، باب ١١٧، ص ٣٠٦) زيان‌ديده در امور دنيا مسكين است و زيان‌ديده در امور آخرت مغبون است؛ زيرا او متاع خوب را ارزان فروخته است.

- أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (ع): الدُّنْيَا صَفْقَهُ مَغْبُونٍ وَ الْإِنْسَانُ مَغْبُونٌ بِهَا. (تصنيف غرر الحكم و درر الكلم، ص ١٣٥) دنيا به كسى فروخته شده كه در خريد آن زيان كرده باشد و انسان است كه آن را خريده و زيان كرده است.