اخلاق فاضل - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٢٤ - درس پانزدهم خصوصيّات شيعيان

و امّا آن كسى كه از ايستادن درحضور پروردگار خود (براى حساب) ترسيده و خويشتن را از خواهش نامشروع، باز داشته است، بدون شك بهشت جايگاه او است.

انسان بايد نسبت به نفس خود برترى، علوّ وآمريت داشته و نفس مأمور او باشد. به اين معنا كه نفس در كنترل انسان باشد [١] نه او در كنترل نفس.

البته رسيدن به اين حالت بسيار مشكل است؛ ولى براى پيمودن مسير كمال و سعادت، بايد اين مشكلات را تحمل كرد و چاره‌اى جز اين نيست.

صفت دوم: «وَ اشْتَدَّ جِهَادُهُ‌»؛ جهاد و جنگ شديد و بى‌امان با نفس سركش است.

[١]. عَنِ الصَّادِقِ عَنْ أَبِيهِ ٨ أَنَّ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلِى بْنَ أَبِى طَالِبٍ أُتِى بِخَبِيصٍ، فَأَبَى أَنْ يَأْكُلَهُ فَقَالُوا لَهُ: أَتُحَرِّمُ؟ قَالَ: لَا وَ لَكِنِّى أَخْشَى أَنْ تَتُوقَ إِلَيْهِ نَفْسِى فَأَطْلُبَهُ ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الْآيَهَ (أَذْهَبْتُمْ طَيِّباتِكُمْ فِى حَياتِكُمُ الدُّنْيا وَ اسْتَمْتَعْتُمْ بِها) (احقاف، آيه ٢٠). (بحار الأنوار، ج ٦٧، باب ٤٥، ص ٦٢) حضرت صادق از پدر بزرگوارش ٨ نقل مى‌فرمايد كه: روزى حلواى شيرين و مطبوعى را به عنوان هديه، خدمت أميرمؤمنان على (ع) آوردند. حضرت از خوردنش امتناع ورزيد. عرض كردند: آيا خوردن اين حرام است؟ فرمود: خير. حرام نيست؛ ولى مى‌ترسم پس از خوردن، نفس من به آن علاقه پيدا كند و در نتيجه به فكر به دست آوردن آن باشم، سپس اين آيه را تلاوت فرمود: چيزهاى پاك و پاكيزه و لذت‌بخش را در دنيا صرف كرديد و از آنها بهره‌مند شديد.