ما مردم قريه‌هاى بسيارى كه ظالم بودند هلاك كرديم و بدنبال آنها مردم ديگرى آفريديم. همين كه احساس كردند كيفر ما را از آن فرار كردند. فرار نكنيد و بازگرديد بسوى نعمتها و سرگرميهاى خويش و بسوى مساكن خويش، شايد از شما پرسيده شود. گفتند: واى بر ما كه ستمكار بوديم. اين بود دعواى ايشان تا مثل چوب خشكشان كرديم. ما آسمان و زمين و آنچه ميان آنهاست به بازى نيافريده‌ايم. اگر ميخواستيم ببازى بگيريم و كننده اينكار بوديم، از نزد خود ميگرفتيم. ما حق را به باطل مى‌افكنيم تا بر آن غلبه كند و باطل از بين برود. واى بر شما از آنچه وصف مى‌كنيد. براى خداست آنها كه در زمين و آنها كه در آسمان و آنها كه در پيشگاه خودش هستند و از عبادتش كبر نميورزند و خسته نميشوند. شب و روز تسبيح مى‌كنند و سست نمى‌شوند.

لغت:

قصم: شكستن.

انشاء: ايجاد و اختراع.

ركض: دويدن.

مترف: متنعم.

زاهق: هلاك شونده.

دمغ: شكافتن سر تا دماغ استحسار: خسته شدن.

اعراب:

كم: در محل نصب و مفعول «قصمنا».

(مِنْ قَرْيَةٍ): در محل نصب و تميز يا صفت «كم».

اذا: ظرف مكان و متعلق به «يركضون» تلك: در محل رفع و اسم «زالت»