امام باقر (ع) فرمايد: خدا پيامبر را مأمور كرد كه تنها اهل بيتش را امر كند تا بدانند كه اهل بيت را پيش خدا منزلتى است كه براى ديگران نيست. پيامبر نخست آنها را با همه مردم مأمور به نماز كرد. سپس به تنهايى.

(وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها): بر فعل نماز و امر ايشان به نماز، صبر كن.

(لا نَسْئَلُكَ رِزْقاً): ما رزق تو و مخلوقات را از تو نميخواهيم. بلكه از تو خواسته‌ايم كه عبادت كنى و رسالت ما را انجام دهى. ما ضامن روزى همگان هستيم.

(نَحْنُ نَرْزُقُكَ‌): خطاب به پيامبر و مقصود همه خلق است. يعنى ما بهمه روزى ميدهيم و از كسى روزى نميخواهيم. به همه سود ميرسانيم و از كسى سود نميخواهيم.

بنا بر اين در اظهار امتنان بر مردم رساتر است.

(وَ الْعاقِبَةُ لِلتَّقْوى‌): سر انجام نيز، مخصوص اهل تقوى است.

ابن عباس مى‌گويد: يعنى كسانى كه ترا تصديق كنند و از من بپرهيزند، سرانجام نيك دارند.

در خبر است كه عروة بن زبير وقتى سلطانى ميديد، داخل خانه مى‌شد و مى‌خواند:(وَ لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلى‌ ما مَتَّعْنا بِهِ أَزْواجاً مِنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ رِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَ أَبْقى‌) سپس به اهل خانه مى‌گفت: «الصلاة! الصلاة! رحمكم اللَّه!»( وَ قالُوا لَوْ لا يَأْتِينا بِآيَةٍ مِنْ رَبِّهِ‌): گفتند: چرا همانطورى كه صالح نبى ناقه آورد، اين پيامبر آيتى و معجزه‌اى نمى‌آورد كه ما عبرت بگيريم؟

(أَ وَ لَمْ تَأْتِهِمْ بَيِّنَةُ ما فِي الصُّحُفِ الْأُولى‌): آيا در قرآن بيان مطالب كتب‌