(وَ الَّتِي أَحْصَنَتْ فَرْجَها فَنَفَخْنا فِيها مِنْ رُوحِنا وَ جَعَلْناها وَ ابْنَها آيَةً لِلْعالَمِينَ (٩١) إِنَّ هذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً واحِدَةً وَ أَنَا رَبُّكُمْ فَاعْبُدُونِ (٩٢) وَ تَقَطَّعُوا أَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ كُلٌّ إِلَيْنا راجِعُونَ (٩٣) فَمَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلا كُفْرانَ لِسَعْيِهِ وَ إِنَّا لَهُ كاتِبُونَ (٩٤) وَ حَرامٌ عَلى‌ قَرْيَةٍ أَهْلَكْناها أَنَّهُمْ لا يَرْجِعُونَ (٩٥))

ترجمه:

و مريم را ياد كن كه دامن خود را پاك نگاه داشت و در او از روح خود دميديم و او و پسرش را آيتى براى جهانيان قرار داديم. اين است امت شما امتى واحد و من خداى شمايم. مرا بپرستيد. در ميان ايشان در باره كارشان تفرقه افتاد. همه بسوى ما باز ميگردند. هر كس كارى از كارهاى شايسته را انجام دهد و مؤمن باشد، كوشش او انكار نميشود و ما آن را مى‌نويسيم و حرام است بر قريه‌اى كه هلاكشان كرديم. آنها باز نميگردند.

قرائت:

حرام: حمزه و كسايى و ابو بكر بكسر حاء بدون الف و ديگران «حرام» خوانده‌اند. ابو على گفته است: «حرم» و «حرام» مانند «حل» و «حلال» هر دو بيك معنى هستند.