(وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ قَبْلَ غُرُوبِها): در پيشگاه خداوند نماز بگزار و او را حمد و ثنا گوى پيش از طلوع خورشيد نماز فجر را و پيش از غروب نماز عصر را.

(وَ مِنْ آناءِ اللَّيْلِ فَسَبِّحْ وَ أَطْرافَ النَّهارِ): در ساعات شب و اطراف روز خداى را تسبيح كن.

ابن عباس گويد: مقصود از تسبيح در ساعات شب، نماز شب است.

مقصود از اطراف روز، ظهر است كه در اين وقت بايد نماز ظهر خوانده شود و علت اينكه وقت ظهر را اطراف روز مى‌نامد، اين است كه: وقت ظهر، وقت زوال خورشيد است. اين وقت هم طرف نصف اول روز است و هم طرف نصف آخر آن.

آنها كه تسبيح را حمل بر ظاهر كرده‌اند، ميگويند: مراد مداومت بر حمد و تسبيح است در همه اوقات.

(لَعَلَّكَ تَرْضى‌): اگر اين كارها را بكنى، مقام شفاعت پيدا ميكنى و بدرجه رفيع نائل مى‌شوى و خشنود خواهى شد.

برخى گويند: نتيجه اين كارها اين است كه خدا بوعده‌هاى خود نسبت بتو وفا ميكند و دين را عزت مى‌بخشد و در آخرت بتو اجازه شفاعت مى‌دهد و تو خشنود خواهى شد.