ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٥ - لغت

[سوره طه (٢٠): آيات ١ تا ٨]

(بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌)

(طه (١) ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى‌ (٢) إِلاَّ تَذْكِرَةً لِمَنْ يَخْشى‌ (٣) تَنْزِيلاً مِمَّنْ خَلَقَ الْأَرْضَ وَ السَّماواتِ الْعُلى‌ (٤))

(الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى‌ (٥) لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما وَ ما تَحْتَ الثَّرى‌ (٦) وَ إِنْ تَجْهَرْ بِالْقَوْلِ فَإِنَّهُ يَعْلَمُ السِّرَّ وَ أَخْفى‌ (٧) اللَّهُ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى‌ (٨))

ترجمه:

ما قرآن را براى شقاوت تو نازل نكرديم، بلكه يادآورى است براى آنان كه بترسند. از جانب كسى است كه زمين و آسمانهاى بلند را آفريده است. اوست خداوند رحمان كه بر عرش استيلا يافت و آن را آفريد. براى اوست آنچه در آسمانها و آنچه در زمين و آنچه در زير خاك است. اگر سخن را آشكار كنى، او راز را و آنچه مخفى‌تر از راز است ميداند. خداوندى كه جز او خدايى نيست و براى اوست اسماء نيكو.

لغت:

شقاء: ادامه چيزى كه تحمل آن بر نفس دشوار است. مقابل آن «سعادت» است- على: جمع «عليا».

ثرى: خاك مرطوب‌