(ما آمَنَتْ قَبْلَهُمْ مِنْ قَرْيَةٍ أَهْلَكْناها أَ فَهُمْ يُؤْمِنُونَ (٦) وَ ما أَرْسَلْنا قَبْلَكَ إِلاَّ رِجالاً نُوحِي إِلَيْهِمْ فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ (٧) وَ ما جَعَلْناهُمْ جَسَداً لا يَأْكُلُونَ الطَّعامَ وَ ما كانُوا خالِدِينَ (٨) ثُمَّ صَدَقْناهُمُ الْوَعْدَ فَأَنْجَيْناهُمْ وَ مَنْ نَشاءُ وَ أَهْلَكْنَا الْمُسْرِفِينَ (٩) لَقَدْ أَنْزَلْنا إِلَيْكُمْ كِتاباً فِيهِ ذِكْرُكُمْ أَ فَلا تَعْقِلُونَ (١٠))

ترجمه:

هيچ مردم قريه‌اى كه پيش از ايشان هلاك كرده‌ايم، ايمان نياوردند. آيا آنها ايمان مى‌آورند؟ پيش از تو نيز جز مردانى كه به آنها وحى ميكرديم، نفرستاده‌ايم.

بپرسيد از اهل ذكر، اگر نميدانستيد. آنها را جسدى كه طعام نخورند قرار نداديم و آنها جاودانى اين جهان نبودند. ما بوعده خويش وفا كرديم و آنها و هر كه را خواستيم نجات داديم و مردم مسرف را هلاك كرديم. كسانى بسوى تو فرستاديم كه در آن ياد آورى شماست. آيا تعقل نميكنيد؟

قرائت:

نوحى: حفص از عاصم بنون و ديگرى به ياء خوانده‌اند و بحث آن در سوره يوسف (آيه ١٢) گذشت.