(وَ لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلى‌ ما مَتَّعْنا بِهِ أَزْواجاً مِنْهُمْ‌): ديدگانت را به آنچه به بعضى داده‌ايم خيره مساز. تفسير اين آيه در سوره حجر (ذيل آيه ٨٨) آمده است.

ابى بن كعب گويد: از اين آيه برمى‌آيد كه هر كس بخدا دل نبندد، حسرت دنيا او را از پاى درمى‌آورد و هر كس چشم از مال و ثروت مردم برندارد، حزنش طولانى است و خشمش فرو نمى‌نشيند و هر كس نعمت خدا را تنها در خوردنيها و نوشيدنيها ببيند، دانشش كم و عذابش نزديك است.

اصحاب ما از امام صادق (ع) نقل كرده‌اند كه چون اين آيه نازل شد، پيامبر راست نشست و سخن بالا را بر زبان آورد.

(زَهْرَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا): خرمى و تازگى و منظره‌هاى جالب و ديدنى زندگى دنيا، نبايد ترا مشغول و خيره گرداند.

ابن عباس و قتاده گويند: مقصود زينت زندگى دنياست.

(لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ‌): اين نعمتهاى گوناگون و جالب و خيره كننده را به ايشان داده‌ايم كه آنها را در معرض امتحان قرار دهيم. و آنچه هستند در مورد عمل به حق و اداى حقوق، آشكار شوند.

برخى گويند: يعنى با دادن اين ثروتها ميخواهيم بر آنها سخت بگيريم و ببينيم آيا با اينهمه ثروت، از تو اطاعت مى‌كنند يا نه؟

برخى گويند: يعنى ميخواهيم آنها را عذاب كنيم. زيرا گاهى توسعه روزى براى عذاب است. از اينرو امام (ع) ميفرمايد: اگر دنيا بقدر بال مگسى پيش خدا ارزش داشت، بكافر شربت آبى از آن نميداد.

(وَ رِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَ أَبْقى‌): رزق خدا كه در آخرت بتو وعده داده، از اين روزيهاى دنيوى كه به اينها داده‌ايم بهتر و با دوام‌تر است.