٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٠٩

١. در قضاى نماز فوت شده كه معلوم نيست كدام يك از نمازهاى پنج گانه است، نظر كيدرى، شيخ (١١٨)و ديگران (١١٩)اين است كه سه نماز خوانده مى‌شود؛ ليكن غنيه، قول به خواندن پنج نماز را برگزيده و به اجماع نسبت داده (١٢٠)و كيدرى نيز عبارت غنيه را بدون هيچ توضيح و يا نقدى نقل كرده است. (١٢١)

٢. «شرط بودن قبض در لزوم رهن» در غنيه به اجماع نسبت داده شده است، (١٢٢)با آنكه ـ بنا به گفته ابن ادريس ـ اكثر فقها با آن مخالفند. (١٢٣)كيدرى با آگاهى از ديدگاه شيخ در خلاف (١٢٤)كه از نظر خود در نهايه (١٢٥)برگشته و با مفاد اجماع سيد مخالفت كرده است ـ همان اجماع سيد را بدون هيچ اظهار نظرى نقل مى‌كند. (١٢٦)

كتاب «اصباح» در بهره‌گيرى از قواعد فقهى و اصولى در مقام استدلال، به مواردى همچون «عام و خاص» (١٢٧)، «جمع بين ادله» (١٢٨)و «اصول عمليه» استناد كرده، ليكن از مباحث رجالى و درايه خالى است.

از اصل برائت با تعبير «الاصل برائة الذّمه» پنج بار (١٢٩)، از اصل احتياط با


(١١٨) الخلاف، ج١، ص٣٠٩؛ المبسوط، ج١، ص١٠١؛ النهايه، ص١٢٧.
(١١٩) مدارك العروه، ج١٦، ص٢٦٠.
(١٢٠) غنيه، ص٩٩.
(١٢١) اصباح الشيعه، ص٩٩.
(١٢٢) غنيه، ص٢٤٣.
(١٢٣) السّرائر، ج٢، ص٤١٧.
(١٢٤) الخلاف، ج٣، ص٢٢٣.
(١٢٥) النهايه، ص٤٣١.
(١٢٦) اصباح الشيعه، ص٢٨٧.
(١٢٧) همان، ص١٠٠، ١٩٣، ٢٨٣، ٥٠، ١١٣، ٩٤ و ٢٥٦.
(١٢٨) همان، ص٣٦٦.
(١٢٩) اصباح الشيعه، ص٣٢، ٣٣٢، ٣٣٥، ٣٤٠، ٨٤ و ٢٣٤.