صورتى كه اشكال مزبور بر آن وارد نباشد، به اين صورت است كه؛ «امكان» حيض شدن ـ يعنى رسيدن به حدى از تكامل جنسى كه امكان حيض شدن را داشته باشد ـ در سن نه سالگى محقق مى‌شود.

٣. موثقّة يزيد الكناسي عن أبي جعفر (ع)، قال : الجارية إذا بلغت تسع سنين ذهب عنها اليتم وزوّجت واُقيمت عليها الحدود التامة عليها ولها (٢٤)... ؛

امام باقر(ع) مى‌فرمايد: زمانى كه دختر، نه ساله شد يتيمى از وى برداشته مى‌شود و مى‌تواند ازدواج كند و حدود و تكاليف الهى كه به نفع يا عليه او است به طور كامل اقامه مى‌شود.

٤. صحيحة الحلبى عن أبي عبد اللّه‌(ع) قال: قال : إذا تزوج الرجل الجارية وهي صغيرة فلا يدخل بها حتى يأتي لها تسع سنين؛ (٢٥)

امام صادق(ع) مى‌فرمايد: هنگامى كه مردى با دختر كم سنى ازدواج مى‌كند نبايستى تا رسيدن به نه سالگى با او نزديكى‌كند.

بر اساس اين روايت دختر صغيره (دختربچه) با كامل شدن نه سالگى‌از حالت كودكى خارج شده و به اصطلاح كبيرو بالغ مى‌شود. واضح است كه نزديكى با دختر، تنها از زمان بلوغ ـ كه قابليت ارتباط جنسى در زن ايجاد مى‌شود ـ جايز است؛ لذا در روايت به جواز نزديكى بعد از تمام شدن نه سالگى و عدم جواز آن قبل از اين زمان ، تصريح شده است. از اين رو استنباط مى‌شود كه اتمام نه سالگى، همان بلوغ شرعى است.

محقق اردبيلى مى‌گويد:

روايات فراوانى در باب نكاح وجود دارد كه بر سن بلوغ دلالت مى‌كند. باتوجه به اين روايات، نزديكى بعد از نه سالگى جايز است و قبل از آن جايز

(٢٤) الكافى ، ج٧ ، ص١٩٨ ، ح ٢ .
(٢٥) همان، ج٥،باب الحدّ الذى يدخل بالمرأة فيه، ص٣٩٨، ح٢.