آورى در طرح مباحث جديد فقهى از سوى ديگر، كيدرى را در زمره فقهاى عصر ركود فقه قرار مى‌دهد كه نه به معناى واقعى كلمه مقلّد هستند و نه نو آور و پديد آورنده مكتب فقهى به شمار مى‌روند . مخالفت‌هاى اندك وى با شيخ و ديگران نيز ـ به خلاف نظر برخى معاصران (٩١)نمى‌تواند نافى چنين ركودى باشد.

٢ ـ ٥. رويكرد فقهى

رويكرد اصلى «اصباح» در ارائه مباحث فقهى، فتوايى بوده و استدلالى نيست. ليكن اين بدان معنا نيست كه اين كتاب، فاقد استدلال و استناد به ادلّه، اعم از كتاب، سنّت، اجماع و قواعد فقهى و اصولى باشد. در مجموع كتاب، بيش از صد مورد به كتاب و سنّت و ديگر ادله استناد شده است. نويسنده در سرتاسر كتاب به سيزده آيه استناد كرده است، (٩٢)در اين ميان، جز سه آيه كه به مضمون آن فتوا داده (٩٣)از بقيه آيات براى تأييد، (٩٤)شاهد ادبى (٩٥)، حكم غير الزامى (٩٦)و مانند آن بهره برده است. به جز آيه تيمّم (٩٧)و دو آيه در باب جنايات (٩٨)و قضا، (٩٩)باقى آيات در ارتباط با معاملات است.

وى در نُه مورد به متن احاديث نبوى استناد كرده ؛ سه مورد در بخش

(٩١) اصباح الشيعه، مقدمه جعفر سبحانى، ص١٧.
(٩٢) ر.ك: اصباح الشيعه، ص٣٣٣، ٤٣٠، ٣٩٦، ٥٢، ٢٧٨، ٥٢٧، ٣٣٢، ٤٠٩ و ٤٩٥.
(٩٣) اصباح الشيعه، ص٤٠٩، ٤٥٩.
(٩٤) همان، ص٥٢٧ ـ ٣٣٢.
(٩٥) همان، ص٣٣٣.
(٩٦) همان، ص٤٣٠.
(٩٧) همان، ص٥٢.
(٩٨) همان، ص٤٩٥.
(٩٩) همان، ص٥٢٧.