تفسير كرده‌اند؛ يكى راوندى در فقه القرآن كه آن را به «موضع الذبح و مجمع العروق» (١٧٢)تفسير كرده و ديگرى كيدرى كه به عبارت «نهايه» تفسير «الأوداج» (١٧٣)را افزوده است؛ زيرا هم «عروق» و هم «اوداج» به عنوان اجزاء حرام، در روايات وارد شده است. (١٧٤)از طرفى اين دو فقيه كه آراء و نظرهايشان متأثّر از شيخ است (١٧٥)، چون در عبارت شيخ «ذات الاشاجع» را به جاى اين دو تعبير روايى، يافته‌اند ـ «اشجع» در لغت به معناى «رگ» آمده است ـ (١٧٦)به جمع بودن آن، استنباط كرده‌اند كه مقصود شيخ همان دو مورد مذكور در روايات است؛ چنان كه برخى فقها، عروق در روايت را به معناى «مكان اوداج» گرفته‌اند. (١٧٧)شايد به سبب وجود اين استنباط حدسى در تفسير راوندى است كه برخى آن را محل نظر و اشكال دانسته‌اند. (١٧٨)

٤. به كارگيرى فنون ادبى : مهارت كيدرى در ادبيات عرب از كتاب فقهى‌اش نيز پيداست، اصباح با عباراتى منظم و در قالب نثرى روان و خالى از اطناب و ابهام نگارش يافته است.

(١٧٢) راوندى، قطب الدين سعيد بن عبدالله بن حسين، فقه القرآن، ج٢، ص٢٥٨، مكتبه آية اللّه‌ المرعشى النجفى ـ رحمه اللّه‌ ـ قم ، چاپ دوم، ١٤٠٥ هـ . ق.
(١٧٣) اصباح الشيعه، ص٣٨٨.
(١٧٤) المقنع، ص٤٢٥؛ الهداية في الاصول و الفروع، ج١، ص٣٠٩؛ مختلف الشيعه، ج٨، ص٣٣١.
(١٧٥)به عنوان نمونه، راوندى در باب وكالت؛ بى كم و كاست و بدون ذكر منبع به نقل حدود چهار صفحه از مبسوط شيخ مى‌پردازد. مبسوط، ج٢، ص٣٦٠؛ فقه القرآن، ج١، ص٣٩١.
(١٧٦) لسان العرب، ج٨، ص١٧٤ و ج٦، ص٣٠٧.
(١٧٧) كشف اللثام و الإبهام عن قواعد الاحكام، ج٩، ص٢٧٨.
(١٧٨) الكلباسى، ابراهيم، منهاج الهداية، ص٥٠٤، توضيحات: مخطوطة: في أصل الكتاب لايوجد معلومات هوية الكتاب.