اين حيوانها هنوز حرام نشده بودند، بعد، در آيات و يا روايات پيامبر(ص)، تعداد حيوان حرام گوشت افزوده شده است. بنابراين، تخصيص مستهجن لازم نمى‌آيد. بله، چنانكه در آيات ديگر هم گفتيم ، اصل تحقق ذبح مسلم فرض شده است، از اين روى، آيه در مقام بيان آنچه در تحقق ذبح دخالت دارد نيست، لذا نسبت به اين گونه شرايط، آيه اطلاقى ندارد، تنها نسبت به شرايط زايد بر ذبح اطلاق دارد.

٤. از جمله آياتى كه دلالت مى‌كند بر مدعاى ما آيه زير است:

{ليشهدوا منافع لهم و يذكروا اسم اللّه‌ في أيّام معلومات على ما رزقهم من بهيمة الانعام فكلوا منها و اطعموا البائس الفقير } ؛ (٢٣)

تا سودهايى را كه از آنِ آنان است، ببينند و نام خدا را در روزهاى معين، به هنگام ذبح چهارپايانى كه خدا روزى آنان كرد، بر زبان جارى سازند، پس از آنها بخوريد و بينوايان فقير را نيز اطعام كنيد.

٥. روشن‌تر از اين آيه در دلالت بر مدعاى ما، آيه شريفه ديگر است:

{و البدن جعلناها لكم من شعائر اللّه‌ لكم فيها خيرٌ فاذكروا اسم اللّه‌ عليها صوآفَّ فإذا وجبت جنوبها فكلوا منها و أطعموا القانع و المعترَّ كذلك سخّرناها لكم لعلّكم تشكرون } (٢٤)

شتران قربانى را براى شما از شعاير خدا قرارداديم. شما را در آن خيرى است و همچنان كه بر پا ايستاده‌اند، نام خدا را بر آنها بخوانيد و چون پهلويشان بر زمين رسيد، از آنها بخوريد و فقيران قانع و گدايان را اطعام كنيد. اينها را براى شما رام كرديم. باشد كه سپاسگزارى كنيد.

اين دو آيه، به خوبى بر معتبر بودن ذكر نام خدا در ذبيحه دلالت دارند و خوردن

(٢٣) حج/٢٨.
(٢٤)همان/٣٦.