«...ما تقول في مجوسي قال بسم اللّه‌ ثم ذبح ؟ فقال: كلْ، قلت: مسلم ذبح ولم يسمِّ؟ فقال: لاتأكله، انّ اللّه‌ يقول: فكلوا ممّا ذكراسمُ اللّه‌ عليه و لاتأكلوا ممّا لم‌يذكر اسم اللّه‌ عليه»؛ (٢٠)

در باره زردشتى كه با ياد نام خدا حيوانى را ذبح كند، چه مى‌فرماييد ؟ فرمود: بخور.

گفت: مسلمانى كه ذبح كرده و نام خدا را نياورده است چطور؟ فرمود: نبايد خورد.

خداوند مى‌فرمايد: از آنچه نام خدا بر آن ياد شده است بخوريد و از آنچه نام خدا بر آن ياد نشده است، نخوريد.

در اين جا، امام براى نفى شرط مسلمان بودن ذابح با فرض تسميه ، به اطلاق آيه استدلال مى‌فرمايد. همچنين شيخ مفيد، قدس سره، در كتاب مقنعه براى اثبات حلال بودن حيوانى كه اهل كتاب با ياد نام خدا ذبح كرده‌اند، به اطلاق آيات استدلال كرده است.

علامه حلى، در كتاب مختلف، براى حلال بودن حيوانى كه غير شيعه ذبح مى‌كند، به اطلاق آيات تمسك مى‌جويد و شيخ طوسى، در كتاب خلاف،براى حليت حيوانى كه به هنگام ذبح سرش كاملاً جدا شده است ، به همين اطلاق تمسك جسته و ابن ادريس ـ كه علامه حلى در مختلف با او موافق است ـ براى حليت حيوانى كه قبل از سرد شدن بدن و يا حتى قبل از مردن، پوست آن را كنده باشند، به اطلاق آيه تمسك كرده است.

و نيز عبارات ديگر فقها كه مراجعه به آنها مى‌تواند نشان دهنده وجود اطلاق در آيه شريفه از ناحيه شرايط معنوى افزون بر ذبح باشد هر چند اطلاق از جهت كيفيت عمل

خارجى ذبح يافت نشود.

(٢٠)همان، باب٢٧ از ابواب ذبايح، حديث٣٧.