و چون ماههاى حرام (رجب، ذوالقعده، ذوالحجه و محرم) به پايان رسيد، هر جا كه مشركان را يافتيد بكشيد و بگيريد و در حبس افكنيد و در همه جا به كمينشان بنشينيد...

با وجود اين شدت تأكيد و آمادگى بر كشتن آنان و عدم كوتاهى در آن، در آيه بعد مى‌فرمايد:

{و ان احدٌ من المشركينَ استجارك فأجره حتى يسمع كلام اللّه‌ ثمّ ابلغه مأمنه... } (٥٣)

هر گاه يكى از مشركان به تو پناه آورد، پناهش ده، تا كلام خدا را بشنود، سپس به مكان امنش برسان... .

خداوند، به پيامبرش فرمان مى‌دهد: كسى كه امان مى‌خواهد، امان دهد و پناهنده را پناه، با اين كه كافر مشرك و واجب القتل است، تا به محل امن و ماواى خود برسد. روشن است تا هر زمان در امان اسلام باشد، هيچ كس مجاز نيست متعرض او بشود و به او آزار برساند، چه رسد كه او را مجروح سازد يا بكشد.

بعيد نيست كه ديه، بر حسب جراحتى كه بر او وارد كرده است، حساب شود. منتهى، تمام اينها براى اين نيست كه در اسلام، مشرك احترامى دارد، بلكه به دليل امانى است كه اسلام به او داده است. پس تمامى اين امور براى حرمت اسلام و گرامى داشتن به امان اسلام است، بنا بر اين، اهل كتاب، مانند: يهود، نصارى و مجوس كه در سايه حكومت اسلام و زير پرچم آن زندگى مى‌كنند، خودشان احترامى ندارند، چون در ذمه و حمايت اسلام قرار دارند، محترمند ولى موظف به پرداخت جزيه توأم با خواريند.

خداوند آنان را از باب تفضل و رحمت فرومايه گرداند تا با ديدن ذلت، به عزت اسلام

در آيند.

(٥٣) سوره توبه، آيه ٦.