توحيد، نبوت، امامت، عصمت نبى اكرم و ائمه اطهار، اصولى كه سخنان و سنتهاى آنان را از گفتار بقيه صحابه و تابعين و از بقيه گفتارها و كردارها جدا ساخته و باعث شده كه احتمال هيچ خطايى در گفتار و كردار رسول و ائمه(ع) نرود. بر خلاف مكتبهاى ديگر، كه صريحاً يا به طور غير صريح دچار ترديد گشته، در موارد زيادى اعتماد بر اقوال صحابه، يا اقوال تابعين كرده، يا در مواردى نظر شخصى خليفه، يا نظر صحابى را ترجيح داده‌اند، با آن كه در زمان رسول خدا(ص) اين نظر مطرح نبوده،بلكه خلاف آن از پيامبر شنيده شده بود.

اين مبانى اعتقادى زيربنايى در مكتب يك نظام فقهى، از عوامل مهم غناى فقه ما، و ضعف فقه ساير مذاهب است.

اساساً، فلسفه فقه و فلسفه حقوق در فقه ما، داراى ويژگيها و فرازهاى بسيار ممتازى است و اصالت و عمق اعتقادى كامل دارد و مى‌تواند نظام فقهى را به طورى منطقى و برهانى تفسير كند و روبناى فقهى را متكى بر آن زيربناى اعتقادى قرار دهد. تفصيل اين بحثها، در جاى ديگر بايد مطرح شود.

عامل دوم:غناى فقه شيعه از نظر منابع و مصادر روايات و حديث است. فقه شيعه از منبع خالص وحى سرچشمه گرفته و منتهى به رسول اكرم(ص) مى‌شود. فقه ما، مبتنى بر تعبد به روايات است و جاى هيچ گونه اعمال نظر شخصى يا قياس يا استحسان ندارد و در كليه مسايل و ابواب و گستره مسايل فقهى، داراى روايت و حديث است كه اين در حقيقت، فقه را از نظر ارتباط به وحى مستحكم كرده و از فرو رفتن در منجلاب اعمال نظر و ذوق و سليقه هاى شخصى و استحسانى به دور داشته است.امورى كه موجبات محق دين، به حسب تعبيرات روايات و تحريف آن مى‌شود.