در جستجوي عرفان اسلامي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٦٥ - دو بعد مادى و معنوى انسان؛ متعارض يا متقارب؟
آيه ديگر نيز اين آيه شريفه است كه مىفرمايد:
وَيُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَيَتِيماً وَأَسِيرا؛[١] و [همان بندگانى كه] به خاطر دوستى خداوند، غذاى خود را [علىرغم نياز خويش به آن] به بينوا و يتيم و اسير مىدهند.
چون سخن به اينجا رسيد يكى از افرادى كه در حاشيه مجلس نشسته بود و به اين سخنان گوش مىداد لب به اعتراض گشود و خطاب به آن جمع گفت: آنچه من تاكنون فهميدهام اين است كه شما خودتان هم به سخنان خود عقيده نداريد. شما اين حرفها را وسيله قرار دادهايد تا مردم را به اموال خودشان بىعلاقه كنيد، تا آنها را به شما بدهند و به جاى خود آنان، شما از اموال ايشان بهرهمند شويد. از اين رو عملا ديده نشده كه شما از غذاهاى خوب پرهيز و احتراز داشته باشيد.
امام صادق(عليه السلام) در اينجا مداخله كردند و فرمودند: عجالتاً اين سخنان را رها كنيد؛ اين حرفها ثمرى ندارد. سپس رو به آن جمع كردند و فرمودند:
ابتدا بگوييد، شما كه به قرآن استدلال مىكنيد آيا محكم و متشابه و ناسخ و منسوخ آن را مىشناسيد و تميز مىدهيد؟ هر كس از اين امت كه گمراه شد از همين راه گمراه شد كه بدون آنكه اطلاع صحيحى از قرآن داشته باشد به آن تمسك كرد.
آنان اظهار داشتند: البته فى الجمله در اين زمينه آگاهىهايى داريم و چيزهايى مىدانيم؛ ولى دانشمان در اين باره كامل نيست.
حضرت فرمود: گمراهى و انحراف شما نيز از همين ناحيه است. احاديث پيامبر(صلى الله عليه وآله) هم مثل آيات قرآن است و اطلاع و شناسايى كامل لازم دارد. اما درباره آياتى از قرآن كه به آنها استناد كرديد، اين آيات بر حرمت استفاده از نعمتهاى الهى دلالت ندارد. اين آيات مربوط به گذشت و بخشش و ايثار است. قومى را ستايش مىكند كه در شرايط
[١] انسان (٧٦)، ٨.