وَ آتِ ذَا الْقُرْبى‌ حَقَّهُ وَ الْمِسْكِينَ وَ ابْنَ السَّبِيلِ وَ لا تُبَذِّرْ تَبْذِيراً وَ إِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوها فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُوراً.

اسراء (١٧) ٢٦ و ٢٨

خويشاوندى با محمّد صلى الله عليه و آله‌

١٥١١. مانع نبودن خويشاوندى مخالفان اسلام با پيامبر صلى الله عليه و آله، از نكوهش خداوند درباره آنان:

تَبَّتْ يَدا أَبِي لَهَبٍ وَ تَبَ‌ [٥].

مسد (١١١) ١

١٥١٢. مانع نبودن خويشاوندى با پيامبر صلى الله عليه و آله از عذاب قيامت، به سبب شرك آنان:

ما كانَ لِلنَّبِيِّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ وَ لَوْ كانُوا أُولِي قُرْبى‌ مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحابُ الْجَحِيمِ.

توبه (٩) ١١٣

خيانت به محمّد صلى الله عليه و آله‌

١٥١٣. خيانت به خدا و پيامبر صلى الله عليه و آله، حرام و به دور از شأن اهل ايمان:

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَخُونُوا اللَّهَ‌

(١) . بنا بر رواياتى، مقصود از «عشيرتك الأقربين» بنى‌عبدمناف است كه پيامبر صلى الله عليه و آله در آغاز، به دعوت آنان مأمور شد. (جامع‌البيان، ج ١١، جزء ١٩، ص ١٤٦؛ الجامع لاحكام القرآن، قرطبى، ج ١٣، ص ٩٦) گفتنى است بنى‌عبدمناف عبارت‌اند از: هاشم، عبدشمس، مطلّب و نوفل. (المفصل فى تاريخ العرب، ج ٧، ص ٣٠٢)

(٢) . برخى مفسّران، مقصود از «ذى‌القربى‌» را بنى‌هاشم دانسته‌اند كه خداوند بخشى از غنايم و فى‌ء را به آنان اختصاص داد كه بعد از پيامبر صلى الله عليه و آله در اختيار امام معصوم عليه السلام است. (مجمع‌البيان، ج ٣-/ ٤، ص ٨٣٦ و ج ٩-/ ١٠، ص ٣٩١)

(٣) . مقصود از «اقربين» طبق گفته برخى مفسّران، بنى‌عبدالمطلب و بنى‌هاشم است. (جامع‌البيان، ج ١١، جزء ١٩، ص ١٤٨؛ مجمع‌البيان، ج ٧-/ ٨، ص ٣٢٢)

(٤) . برخى مفسّران، مقصود از «ذى‌القربى‌» را بنى‌هاشم دانسته‌اند كه خداوند بخشى از غنايم و فى‌ء را به آنان اختصاص داد كه بعد از پيامبر صلى الله عليه و آله در اختيار امام معصوم عليهم السلام است. (مجمع‌البيان، ج ٣-/ ٤، ص ٨٣٦ و ج ٩-/ ١٠، ص ٣٩١)

(٥) . ابولهب [عبدالعزى بن عبدالمطلب‌]، عموى پيامبر صلى الله عليه و آله و از دشمنان سرسخت آن حضرت بود. (البدء و التّاريخ، ج ٤، ص ١٥٥)