راهبردى وجود معصوم اين است كه به انسان‌ها بياموزند چگونه در پندار و گفتار و كردار عدالت در پيش گيرند و از صراط مستقيم پاى بيرون نگذارند و اين وظيفه خطير را با سخن و عمل خويش ادا مى‌كنند.
آنان نخست به تصحيح انديشه مردم و تعديل آن همّت مى‌گماردند و با القاى عقايد و معارف ناب الهى «تعقّل متعادل» را آموزش مى‌دهند و مردم را از افراط و تفريط در عقيده باز مى‌دارند و به همين دليل، آموزه‌هاى حكمت‌آميز و متين آنان پس از قرآن مجيد ژرف‌ترين و محكم‌ترين معارفى است كه در دسترس بشر قرار گرفته و عدالت فكرى را بيان كرده است؛ چنان كه امير مؤمنان (ع) مى‌فرمايد:
الَيمينُ وَ الشِّمالُ مَضَلَّةٌ وَ الطَّريقُ الْوُسْطى‌ هِىَ الجادَّةُ. «١» چپ و راست گمراهى است و راه ميانه، جاده زندگى است.
معصومين خود بر راه راست مشى مى‌كنند. نقل است كه رسول خدا (ص) آيه «انَّ هذا صِراطى مُسْتَقيماً ...» «٢» را تلاوت كرد و آن گاه خط مستقيمى كشيد و خطوطى نيز در كنار آن نهاد و فرمود:
اين خط مستقيم، راه توحيد است كه همه پيامبران و پيروانشان بر آن گام مى‌نهند و خطوط كژ، راه گمراهان است. «٣» و حضرت امام خمينى (ره) مى‌فرمايد:
اعتدال حقيقى جز براى انسان كامل كه از اول سير تا منتهى النهايه وصول‌