١. استمرار بخشى و پايبندى به اعتقاديات‌ ١- ١. تداوم «١» ياد خدا قرآن مى‌فرمايد ياد خداوند سبب اطمينان و آرامش قلوب مى‌شود:
الَّذِينَ آمَنُوا وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِكْرِ اللَّهِ أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ (رعد: ٢٨)
همان كسانى كه ايمان آورده‌اند، دلهايشان به ياد خدا مطمئن و آرام است. آگاه باشيد با ياد خدا دلها آرامش مى‌يابد.
ريشه‌هاى نگرانى انسان‌ها گاهى ناشى از بى هدفى و بى هويتى است. گاهى دلهره آدمى به جهت نبود افق روشن در آينده اوست. گاهى گناهان و كوتاهى‌هاى انسان همچون كوهى در مقابل مسير حركت آدمى قد علم كرده و مانع پيشرفت آدمى مى‌شود. ارتباط با سرچشمه هستى و تداوم آن ضمن گره گشايى، باورهاى آدمى را تقويت مى‌نمايد. به زندگى انسان معنى داده و حوادث و اتفاقات داخل در آن را تحت كنترل آدمى در مى‌آورد. عزم انسان را در پيمودن مسير خود جزم كرده و كمك مى‌كند تا راه را تا آخر طى نمايد. آرى ياد پروردگارى كه واجد صفاتى همچون رحمان و رحيم، جواد و كريم و خيرخواه مى‌باشد و حل هر مشكلى در برابر قدرتش‌