حيات، نشان مى‌دهد.
عقيده به خدايى كه راست است، راست مى‌گويد، وعده هايش تخلف ناپذير است، اطاعتش فرض است، نارضايى او موجب دوزخى شدن است، در همه حال حاضر و ناظر انسان است، كمترين كار انسان از علم و بصيرت او پنهان نيست، مجموعه اين باورها وقتى به صورت «يقين» درآيد، مؤثّرترين عامل تأثير گذار در زندگى است.
مفهوم توحيد، تنها در بينش و ديدگاه نيست، بلكه در بعد عملى، به «توحيد در اطاعت» و «توحيد در عبادت» تبديل مى‌شود.
امام حسين عليه السلام پيشاپيش از شهادت خود، با خبر بود و جزئيات آن را هم مى دانست. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نيز مكرّر اين حادثه را پيشگويى كرده بود.
اين علم و اطلاع قبلى، نه تنها راى او را بر ادامه راه و ورود به ميدان جهاد و شهادت، سست يا آميخته به ترديد نكرد، بلكه شهادت طلبى او را افزون تر ساخت. آن حضرت با همين ايمان و باور، به كربلا آمد و به جهاد پرداخت و عاشقانه به ديدار خدا شتافت. همانگونه كه در اشعار منسوب به او آمده است:
تركتُ الْخَلْقَ طُرًّا فِى هواكا وأيْتَمْتُ العِيالَ لِكَىْ اراكا
حتى در موارد متعددى اصحاب و بستگان و اقوام او از روى خيرخواهى و دلسوزى آن حضرت را از رفتن به عراق و كوفه بر حذر مى‌داشتند و بى وفايى مردم و مظلوميّت و تنهايى پدرشْ امير المؤمنين و برادرش امام مجتبى عليه السلام را يادآور مى‌شدند. هر يك از اينها كافى بود كه دردل فرد معمولى، ايجاد ترديد كند، اما باور روشن و عقيده يقينى او و خدايى دانستن اين راه و انتخاب، سبب شد در مقابل عوامل يأس آفرين و