خدا و قيامت، نه تنها به صورت يك باور خشك ذهنى، بلكه منشأ اثر در زندگى فردى و اجتماعى مسلمان مطرح است و تلاش‌هاى او را حتى در صحنه مبارزه، جهت مى‌دهد. اعتقاد به امامت نيز، نه صرفا در حد يك بحث كلامى واحتجاجات قرآنى و حديثى در مورد اينكه پس از پيامبر، چه كسى خلافت دارد، بلكه به عنوان نظام سياسى و پذيرش ولايت پيشواى صالح و خط مشى منطبق بر قرآن و سنت رسول و اينكه چه كسى شايسته زمامدارى امت اسلامى است، مطرح مى‌گردد.
جايگاه اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله در جامعه اسلامى نيز از همين زاويه قابل طرح است و نيز اصل مسأله رسالت حضرت محمد صلى الله عليه و آله و قرآن و وحى و شفاعت و ... هر كدام به نحوى كه داراى «پيام» است، در نهضت عاشورا مورد مطالعه قرار مى‌گيرد. تنها در اين صورت است كه حركت عاشورايى در امتداد زمان، گسترش و دوام مى‌يابد و نسل‌هاى امروز و آينده را مورد خطاب قرار مى‌دهد و هدايتگر مى‌شود.
بعد اعتقادى كربلا نبايد م
پيامهاى عاشورا ٣٨ ١ - ٣ - رسالت پيامبر ..... ص : ٣٦
ورد غفلت قرار گيرد، هم محتواهاى عقيدتى كه در مجموعه اين حماسه متجلى است، هم اساس نهضت كربلا كه براى حفظ باورهاى ناب از زوال تحريف بود. اين هدف مهمّى بود كه شهيد بزرگى همچون ابا عبدالله الحسين عليه السلام فداى تحقق آن شد. امام خمينى «قدس سره» مى فرمايد:
شخصيت عظيمى كه از عصاره وحى الهى تغديه و در خاندان سيّد رسل محمد مصطفى و سيد اولياء على مرتضى تربيت و در دامن صديقه طاهره بزرگ شده بود، قيام كرد و با فداكارى بى نظير و نهضت الهى خود، واقعه بزرگى را به وجود آورد كه كاخ ستمگران‌