رادیو امریکا نیز گزارش داد: «وزیر بازرگانی خارجی ایتالیا برای شرکت در اجلاس مشترک کمیته همکاری های اقتصادی و فنی ایتالیا و عراق به بغداد رفته است. ایتالیا که یکی از بزرگ ترین شریک های بازرگانی عراق به شمار می رود، در سال گذشته بیش از یک میلیارد دلار نفت و کالا از عراق وارد کرد. صادرات ایتالیا به عراق در سال گذشته معادل ٣٢٦ میلیون دلار بوده است.»[١]

روزنامه امریکایی شیکاگو تریبیون در مقاله ای سیاست های امریکا را در جنگ ایران و عراق تجزیه وتحلیل کرده و حمله عراق به ایران و استفاده عراق از گازهای شیمیایی را نتایج چنین سیاست هایی دانسته است. در این مقاله تأکید شده است که امریکا از این جنگ نفع برده، نه شوروی. الوین روبین شترین نویسنده مقاله نوشته است: «جنگ ایران و عراق ششمین سال خود را می گذراند و پایانی نیز برای آن به چشم نمی خورد، درگیری های دو سال اول، اکنون به یک جنگ فرسایشی ناگوار تبدیل شده است و خسارات هر دو طرف متخاصم بسیار سنگین بوده است و شاید یک میلیون کشته و یک میلیون مجروح به جا گذاشته و هیچ یک از طرفین به آن اندازه قوی نیست که به یک پیروزی قاطع دست یابد. [...] در یک نگاه به گذشته، انسان از میزان تجزیه وتحلیل های مبتنی بر فرضیه های نادرست در غرب - که اغلب موارد نیز موجب نگرانی واشنگتن شده است - یکه می خورد و همچنین امور غیرمنتظره در این درگیری که بر مواضع شرق و غرب تأثیر گذاشته شگفت آور می باشد: اول اینکه جنگ ایران و عراق باعث بی ثباتی منطقه نشد و بالعکس ایران که در آغاز حمله عراق در ٢٢ دسامبر ١٩٨٠، گرفتار تشنج شده بود، با بسیج مردم، جبهه ای در داخل به وجود آورد که از هر زمانی پس از سقوط شاه مقتدرتر شد. [...] از سوی دیگر، در خلیج فارس، کشورهای عرب میانه رو متمایل به غرب که دارای حکام سنی مذهب می باشند، مانند عربستان سعودی، عمان، امارات عربی متحده، کویت، قطر و بحرین نیز چون گذشته از انقلاب [امام] خمینی و توانایی هایش در میان شیعیان نیز وحشتی ندارند.

ثانیاً، مصون بودن مرزهای خاکی آن قدر که امریکا تصور می کرد، صحیح از آب درنیامد. [...] این اصل، در جنگ ایران - عراق، به دلایل مختلف سیاسی، مذهبی و استراتژیک نخستین قربانی بود، به طوری که عراق بی هیچ چون وچرایی به ایران تجاوز نظامی کرد، اما ازسوی هیچ سازمان بین المللی چون سازمان ملل، جنبش غیرمتعهدها، سازمان کنفرانس اسلامی، این اقدام عراق محکوم نگردید. حتی استفاده از گازهای سمی توسط عراق در سال گذشته با محکومیت های رسمی مواجه نشد. در یک چنین اوضاعی است که ایران به گونه ای کاملاً قابل درک، سازمان ملل را علیه خود تلقی کرده و به انزوای واکنشی کشانده شده است، زیرا وجود بی تفاوتی جهان و فساد اعراب خلیج فارس بود که با کمک های مالی و نظامی فراتر از ٥٠ میلیارد دلار، ادامه جنگ را برای عراق ممکن کرد.

[١] ٤٨. مأخذ١٢، ص٢٦، رادیو امریکا، ٢٠/٩/١٣٦٤.