با اعلام این راهبرد، فرماندهان ارتش و سپاه فراخوانده شدند و مقرر گردید هریک از این دو سازمان نظامی طرح های عملیاتی خود را تهیه و پیشنهاد کنند. سپاه پاسداران با استقبال از این موضوع با تشکیل جلسه های پی درپی در سطح فرماندهان رده اول سپاه و بحث و بررسی درباره مسائل جنگ بر "لزوم تغییر راهبرد جنگ" یعنی نفی "راهبرد اقدامات محدود و شتاب زده" و "افزایش توان و گسترش سازمان رزم" تأکید کردند؛ اما درمورد انتخاب منطقه ای برای اجرای عملیات بزرگ دیدگاه ها متفاوت بود و اکثر فرماندهان سپاه به دلیل کافی ندانستن توان و سازمان رزم سپاه در این مقطع زمانی، مخالف عملیات بزرگ بودند. باوجوداین، فرمانده کل سپاه بر اجرای عملیات بزرگ در منطقه فاو تأکید داشت و در آن موقعیت، فاو را تنها منطقه مناسب برای عملیات بزرگ می دانست و درپی تأیید فرمانده عالی جنگ، دستور آماده سازی منطقه شرق اروندرود و اقدامات شناسایی صادر شد.

درحالی که اقدامات آماده سازی زمینه اجرای عملیات بزرگ در فاو ادامه داشت، تردید بسیاری از فرماندهان رده اول عملیاتی سپاه پاسداران درمورد فراهم شدن نیروی انسانی و تجهیزات ضروری برای این عملیات، مانع توافق و اجماع نظر آنان درباره عملیات در این منطقه بود. طی دو هفته اول دوره زمانی این کتاب (١٦ آبان تا ٢٣ آذر ١٣٦٤)، بحث های طولانی، دشوار و گاهی تلخ میان فرماندهان رده اول عملیاتی سپاه پاسداران صورت گرفت و سرانجام پذیرفته شد که کار آماده سازی مقدمات اجرای عملیات در منطقه فاو با همه توان ادامه یابد.

در جلسه فرماندهان عملیاتی سپاه پاسداران در پیش ازظهر ١٦ آبان ١٣٦٤ - که فرمانده کل سپاه در آن حضور نداشت - پس از بحثی طولانی، غلامعلی رشید پیشنهاد کرد: «امسال در جنوب عملیات وسیع انجام ندهیم؛ تا عید عملیات های محدود انجام دهیم و در این فاصله دو سه منطقه را آماده کنیم و در سال آینده عملیات بزرگ انجام دهیم.» وی با تأکید بر اینکه امر غافلگیری برای ما مهم است، افزود: «با نیرویی که حداکثر تا ٧٠ گردان می رسد، می توانیم در شمال غرب عملیاتی نسبتاً خوب انجام دهیم.» این پیشنهاد مورد موافقت سایر فرماندهان قرار گرفت. آنان درنهایت نتیجه گیری کردند که در وضعیت کنونی اجرای عملیات گسترده موفقیت آمیز در منطقه فاو امکان پذیر نیست و قرار شد در جلسه با فرمانده کل سپاه این موضوع را مطرح کنند.

در جلسه بعدی فرماندهان سپاه با حضور فرمانده کل سپاه، رحیم صفوی به نمایندگی از فرماندهان، ضمن تأکید بر اعتقاد آنان به مقام ولایت و اینکه این جنگ، جنگ میان حق و باطل است و هر زمان امام تکلیف کند آماده ریختن خون خود هستند، گفت: «برادران با یک دید واقع بینانه می خواهند روی مسئله جنگ فکر و کار کنند. ما دید واقع بینانه را از این نظر می گوییم که اگر به یک چیزهایی که می دانیم آماده نمی شود و در زمان لازم امکان فراهم شدن آن نیست توجه نکنیم؛ این یک دید غیرواقع بینانه است. من اساس تردید را عدم واقع بینی