دلسرد و مأیوس شده اند. [...] قطعنامه ای که اکنون شاهد آن هستیم نیز بیش از پیش ماهیت دست هایی که در تشکیلات حقوق بشر سازمان ملل ذی نفوذ هستند را روشن می سازد، لذا ازنظر ما فاقد هرگونه ارزش و اعتباری است. [...] اساس جمهوری اسلامی ایران بر نیل به اهداف الهی و پیمودن طریق پیامبران مرسل نهاده شده است و طی طریق در این مسیر الهی و انسانی علت وجودی جمهوری اسلامی است. چگونگی رفتار انسانی نیروهای رزمنده ما تحت رهبری قائد عظیم الشأن امام خمینی در جبهه های جنگ تحمیلی، خود گواه زنده و روشنی است بر ماهیت فوق العاده انسانی این نظام.

در زمانی که برای مدت چهل ماه شهرهای مسکونی ما زیر بمباران های وحشیانه رژیم صدام قرار داشت، یک گلوله ازسوی نیروهای ما به سوی شهرهای عراق شلیک نشد و مقابله به مثل که حق مسلم بین المللی ما بود تنها و تنها به واسطه ملاحظات انسانی و بشردوستانه مقام عالی رهبری جمهوری اسلامی ایران و به قیمت خون هزاران شهید، مجروح و معلول و فقط برای حفظ جان و امنیت شهروندان عراقی انجام نشد... عدم مقابله به مثل ما درقبال کاربرد وسیع و پیاپی سلاح های ممنوعه شیمیایی نیز از همین مقوله است. اگر مدعیان حقوق بشر امکان یک لحظه تفکر در این امور را داشتند و حق رجوع به وجدان خویش و اعلام درک واقعیت ها درمورد این مسائل را می داشتند، مسلماً امروز ما شاهد صدور چنین قطعنامه ای نه برعلیه جمهوری اسلامی ایران، بلکه علیه عراق و حامیان جنایتکار او بودیم.»

دکتر ولایتی افزود: «باید حداقل این سؤال را در افکار عمومی در سطح جهان مطرح کرد که این چگونه است که درقبال این همه جنایات رژیم بعث عراق نه تنها تاکنون یک قطعنامه صادر نشده است، بلکه مدعیان حقوق بشر در سازمان ملل حتی از ذکر یا اشاره ای مختصر به این جنایات فجیع خودداری نموده اند. به عنوان مقدمه، این تناقض باید در افکار عمومی معرفی گردد که چگونه ممکن است رژیم بعث عراق صدها هزار مردم عراق را از خانه و کاشانه خود به تهدید و ارعاب براند، به نحوی که آنها با بدترین وضع به جمهوری اسلامی ایران پناهنده شوند. اعضای خانواده آیت الله حکیم را قتل عام نمایند، کردهای مسلمان عراق را به خاک و خون بکشد و دهکده هایشان را با خاک یکسان کند، مناطق مسکونی و شهرها در جمهوری اسلامی ایران را به بمباران های کور بسپارد و جنایات بزرگ دیگری را به طور علنی مرتکب شود و علی رغم این وضع، مدعیان حقوق بشر در سازمان ملل دم بر نیاورند. وقتی این تناقضات آشکار در گفته و عمل مدعیان حقوق بشر به نحو مؤثرتری مطرح شد و نسبت به آن آگاهی پدید آمد، آن گاه برای مردم جهان دریافت ماهیت واقعی این گونه قطعنامه ها مشکل نخواهد بود.»[١]

[١] ٦٩. روزنامه جمهوری اسلامی، ١٧/٩/١٣٦٤، ص١١.