جزیره خارک انجام شده است، صادرات نفت ایران در ماه اکتبر به میزان قابل توجهی افزایش داشته است.» رویتر افزود: «زمانی که این حملات که به منظور پایان دادن به جنگ آغاز شد، ابتدا این تصور ایجاد شده بود که عراق با توسل به آنها بتواند ایران را وادار به صلح کند، اما تدابیر ایران این تصورات را برهم زد.»

مجله مید (چاپ انگلیس) هم در یک بررسی دراین باره به اقدامات ایران برای احداث خط لوله نفت، آینده نگری و جلوگیری از قطع صادرات نفت پرداخت.

اقدامات گروه های مسلح

گروه های مخالف جمهوری اسلامی که از سراسر ایران در مناطق شمال غربی کشور در قالب گروه های مسلحی چون دمکرات، کومه له، مجاهدین خلق، چریکهای فدایی و... جمع و سازماندهی شده بودند، در این دوره با فراز و فرودهایی همچنان به فعالیت خود ادامه می دادند. این گروه ها با دست زدن به اقداماتی چون عملیات روانی و جاسوسی برای دشمن تا اجرای عملیات های نظامی، چریکی، ایذایی، آدم ربایی، انفجار، کاشت مین و... نه تنها بخشی از نیروهای رزمنده را که بایستی با دشمن خارجی و متجاوز مقابله می کردند به خود مشغول کرده بودند، بلکه همسو با رژیم عراق و با برخورداری از حمایت های سیاسی، اقتصادی و تسلیحاتی خارجی، مشکلاتی را برای جمهوری اسلامی ایران پیش آورده و این گونه از حکومت عراق حمایت می کردند.

این گروه ها در این دوره نیز از هرگونه اقدامی که می توانستند در شهرهای استان های آذربایجان غربی و کردستان ازجمله: بانه، پیرانشهر، مهاباد، تکاب، پاوه، سنندج، ارومیه، بوکان، سردشت، کامیاران، مریوان، اشنویه، سقز و... انجام دهند، باز نایستادند و برای جلب حمایت عراق و دیگر دشمنان ایران به اقدامات خود ادامه دادند.

از سوی دیگر، نیروهای خودی در این مناطق ضمن مقابله، حمله، اجرای عملیات کمین، پاک سازی مناطق شهری و روستایی از وجود این گروه ها و... می کوشیدند با اقدامات پیشگیرانه، آرامش نسبی را برای مردم فراهم کنند تا آنان بتوانند به زندگی و فعالیت های روزمره خود ادامه دهند. این درحالی بود که رزمندگان در جبهه خارجی نیز می بایست خود را برای اجرای عملیات های آفندی و پدافندی در طول مرز هزار کیلومتری با عراق آماده نگه می داشتند.

این گروه ها در شهرهای دیگر کشور نیز با ترورهای کور، بمب گذاری و انفجارهای آسان و پرتاب نارنجک و بمب های دست ساز و... به مکان های دولتی و مناطق مسکونی، در تلاش بودند که با ایجاد رعب و وحشت در میان مردم غیرنظامی (مردم عادی و رهگذران کوچه و بازار) جنگ روانی به راه بیندازند و مردم را در اضطراب نگه دارند و مدعی بودند که این اقدامات برای بیداری خلق های ایران است.