حدود ٦٠ متر با خط دشمن فاصله داشت. در این هنگام، تیربار دشمن شلیک می کند که باعث می شود نیروی گشتی برای عادی نشان دادن منطقه، ٤٥ دقیقه زمین گیر شود (شلیک تیربار به طرف نیروی گشتی نبوده است). نیروهای شناسایی پس از آن، اقدام به حرکت می کنند که به علت آرام بودن منطقه و خرابی دید، تصمیم به بازگشت می گیرند.

توضیح اینکه وضعیت پوشش چولان در این منطقه کمتر از پوشش چولان منطقه ای است که گروه شناسایی شماره ١، شناسایی کرده است.»[١]

واحد جنگ های الکترونیک قرارگاه خاتم الانبیا(ص)، گزارشی درباره شیوه های ارتش عراق برای کسب و ارزیابی اطلاعات از نیروهای خودی، تهیه و برای واحدهای اطلاعات، توپخانه، حفاظت و... ارسال کرد تا نیروهای خودی ضمن هشیاری، تدابیر لازم را برای مقابله با این اقدامات دشمن اتخاذ کنند. در این گزارش آمده است: «درپی تعقیب و جست وجوی مدام شبکه های ارتباطی دشمن و مخصوصاً تحقیقات و شناسایی سیستم ها و وسایل جنگ الکترونیک و سویابی دشمن در سه ماهه اخیر، معلوم شد دشمن پس از دریافت اطلاعات و اخبار از منابع خود (مانند عوامل برون مرزی، دید بانی، کمین و گشت های رزمی) برای تأیید صحت این اطلاعات، آخرین نتیجه را از منابع اطلاعاتی و پشتیبانی الکترونیک و پست های رادارهای مراقبتی دریافت می کند.

یکی دیگر از منابع اطلاعاتی دشمن در یگان های خودی - که عامل مؤثری برای تأیید و حتی تکمیل اطلاعات دشمن است - توپخانه های خودی می باشد. یعنی دشمن٨٠ درصد اطلاعات خود را از استراق سمع و جهت یابی امواج الکترومغناطیسی دریافت می کند.

چون اکثر توپخانه های نیروهای خودی اعم از توپخانه سپاه و مخصوصاً توپخانه ارتش جمهوری اسلامی برای زدن هدف های خود از دید بانی استفاده می کنند، لذا برای ارتباط بین دیدبان و مرکز هدایت آتش و آتشبار، از بی سیم استفاده می کنند، غافل از اینکه ارتباط بی سیمی، بهترین کیفیت دریافت برای استراق دشمن را مهیا می سازد. همچنین، به واسطه مانور هوایی خود و وادار نمودن شلیک توپ های پدافند خودی به طرف هواپیماهای دشمن، که گسترش توپ ها و حجم آتش موجود در منطقه را نشان داده و به برآورد دشمن کمک می کند. دشمن با اجرای آتش های ایذایی و آتش تهیه و درنتیجه برآورد حجم آتش های ضدآتشبار خودی، [امکان] کنترل شبکه های بی سیم توپخانه و شبکه های فرماندهی و غیره و سویابی آنها و پیدا نمودن جهت و مختصات لازم را به دست می آورد.

[١] ١٨. سند شماره ٠١٠٨٤٩ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: گزیدة اسناد، جلد ٣، ص٢٣، ٢٣/٨/١٣٦٤.