آیا کار مادرانه کار اخلاقی شمرده می‌شود ؟ و آن را می‌توان گفت اخلاقی یا باید گفت طبیعی ؟ مسلم ، مادر در آن فداکاریهای مادرانه خودش که حتی در حیوانات هم وجود دارد غایتش خودش نیست ، فرزند است ، و کارش هم‌ ناشی از غرائز فردی خودش نیست ، فرزند است ، و کارش هم ناشی از غرائز فردی خودش نیست ، ناشی از احساس غیر دوستی است که [ آن غیر ] فرزندش‌ باشد ولی با اینکه کار مادرانه از نظر عاطفی ، کار بسیار با شکوه و با ارزشی است ، اما نمی‌شود گفت که مادرها متخلق به اخلاق عالی هستند چون‌ مادر به حکم فطرت و به حکم خلقت و آفرینش این احساسات را دارد یعنی‌ مادر این حالت را برای خودش مانند یک خلق کسب نکرده است ، بلکه با این خوی فطری به دنیا آمده است ( و لذا اسمش را هم خلق نباید گذاشت ) به اختیار او نیست و همین طور که هر فردی غریزه جنسی دارد و میل به جنس‌ مخالف به طور غریزی و خوی طبیعی در او هست ، میل به صیانت فرزند هم به‌ طور طبیعی در مادر هست این است که گفته‌اند - و درست هم گفته‌اند - که‌ کار مادرانه را نمی‌شود کار اخلاقی نامید . پس در تعریف کار اخلاقی چه باید گفت ؟ بعضی خواسته اند تعریف را با یک قید اضافی اصلاح بکنند ، گفته اند : کار اخلاقی آن کاری است که غایت‌ غیر باشد ، و یا ناشی از احساسات غیر دوستانه باشد ولی به شرط اینکه این‌ حالت اکتسابی باشد نه طبیعی این را که گفته اند برای این است که یک‌ مطلب را همه درک می‌کرده اند که اخلاق مساوی با اختیار است اخلاق آنجا اخلاق است که انسان آن را اختیار و کسب کرده باشد ، و لهذا در مقابل فعل‌ طبیعی قرار می‌گیرد فعل طبیعی فعل غیر اکتسابی است یعنی فعلی است که‌ ریشه آن ، احساسات