رسیده به حدی که از غیبت کردن و تهمت زدن و فحشاء و از هر کار زشتی‌ تنفر دارد ، زیبایی عدالت را درک می‌کند ، زیبایی احسان را درک می‌کند ، زشتی فحشاء را درک می‌کند ، زشتی بغی ( به تعبیر قرآن ) را درک می‌کند عجیب تعبیری دارد قرآن می‌گوید معروف و منکر یعنی زشت . « ان الله یامر بالعدل و الاحسان و ایتاء ذی القربی و ینهی عن الفحشاء و المنکر و البغی‌ یعظکم لعلکم تذکرون »[١] این مطلبی بود که متکلمین اسلامی و به دنبال آنها فقهای اسلامی درباب‌ حسن و قبح گفته‌اند .

نظر افلاطون

یک سخن دیگر هم هست و آن این است که اساسا اخلاق مربوط به روح زیبا است نه اینکه کار ، فی حد ذاته زیبا است اخلاق یعنی آن جا که روح انسان‌ حالتی پیدا می‌کند که خود روح زیبا می‌شود اگر کار ، زیبا است به تبع روح‌ زیبا است در آن نظر اول ، کار فی حد ذاته زیبا است و روح زیبایی خود را از کارش کسب می‌کند ، ولی طبق این نظر روح ، زیبا است و کار ، زیبایی‌ خودش را از روح کسب می‌کند این نظر مربوط به افلاطون است افلاطون پایه‌ اخلاق را بر عدالت قرار داده است یعنی اخلاق را مساوی با عدالت می‌داند و عدالت را مساوی با زیبایی می‌گوید : با اینکه بشر عدالت ، زیبایی و حقیقت را می‌شناسد ، هیچ کدام قابل تعریف نیست .

[١] سوره نحل ، آیه . ٩٠ [ ترجمه : همانا خدا فرمان به عدل و احسان‌ می‌دهد و به بذل و عطاء خویشاوندان امر می‌کند و از کارهای زشت و منکر و ظلم نهی می‌کند و به شما از روی مهربانی پند می‌دهد باشد که موعظه خدا را به یاد آورید ] .