فلسفه اخلاق - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٩٠

حداکثر این است که همه در ثروت با همدیگر برابر باشند این چه ربطی دارد به اینکه انسانی مثلا در جنگها خودش را فدای انسانهای دیگر بکند ، یا اینکه انصاف بدهد در مقابل حقیقت نسبت به انسانهای دیگر ؟ درباره این‌ مطلب هم ان شاء الله بعدا عرایضی عرض خواهم کرد .
پس ، از نظر اسلامی ما در همه احساسهای اخلاقی انسان ، احساس کرامت و شرف و عزت و قدرت و عظمت در درون خود و در خود واقعی خویش است ، آن‌ هم عزت و شرف و کرامت و قدرت و عظمت واقعی و خود واقعی انسان همان‌ « نفخت فیه من روحی »[١] است که خدای متعال در قرآن بیان کرده است‌ انسانهای کامل اسلام از نظر اخلاق ، یعنی انسانهایی که خود را بهتر از دیگران شناخته اند ، شرف و کرامت را در ذات خودشان بیشتر از دیگران‌ احساس کرده‌اند .
قبلا عرض کردم که حماسه های امام حسین ، همه در اطراف کرامت و عزت و شرافت و نفاست نفس دور می‌زند اوامر به معروف و نهی از منکرش هم‌ احساسی است از این گونه احساسها می‌فرمود : « الا ترون ان الحق لا یعمل به‌ و ان الباطل لا یتناهی عنه لیرغب المؤمن فی لقاء الله محقا » [٢] مردم‌ ! چشمهایتان نمی‌بیند ؟ آیا نمی‌بینید نیکیها چگونه دارد مهجور و متروک‌ می‌شود و به آنها عمل نمی‌شود ؟ نمی‌بینید زشتیها چگونه رایج شده است ؟ یک‌ مؤمن اسلام ، یک انسان شریف ، مرگ را بر زندگیی که در آن همواره با چنین تابلوهای زشت مواجه باشد و از تابلوهای عالی انسانیت هرگز به‌ چشمش نخورد ترجیح می‌دهد : « لیرغب المؤمن فی لقاء الله محقا » [٢] باید چنین