فلسفه اخلاق - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٦٧

اهمیت داده می‌شود آن هم با کلمه " نفس " مثل : « اکرم نفسک عن کل‌ دنیة » [١] یا : « من کرمت علیه نفسه هانت علیه شهواته » [٢] که‌ کلام امیرالمؤمنین علی علیه السلام است : آنکه در خود احساس کرامت و بزرگواری بکند ، در جان خود احساس بزرگواری بکند ، مخالفت با شهوات‌ حیوانی برای او آسان است نقطه مقابل ، حدیثی است از امام هادی سلام الله‌ علیه . می‌فرماید : « من هانت علیه نفسه فلا تأمن شره » [٣] اگر کسی‌ خودش در نزد خودش خوار بشود ، اگر کسی احساس بزرگواری را در خودش از دست بدهد یعنی خود را به عنوان یک موجود بزرگوار حس نکند و به تعبیری‌ امروزی نزدیک به این تعبیر کسی که در روح خودش احساس شخصیت اخلاقی و معنوی نکند ، از شر او بترس ، از شر او ایمن مباش بر حسب کلام‌ امیرالمؤمنین اگر کسی در روح خدا احساس شرافت و بزرگواری بکند برای او شهوترانی و دنبال هوای نفس رفتن کار منفوری است و نرفتنش کاری آسان [ و بر حسب کلام امام هادی علیه السلام ] بر عکس ، آن کسی که این احساس در او نیست و در خود احساس نمی‌کند که من کسی هستم ، شخصیتی هستم ، شرافتی‌ دارم ، بزرگواریی دارم ، آن کسی که این احساس را باخت همه چیز را باخته‌ است « فلا تأمن شره » .

آیا " خود " را باید خوار کرد یا محترم شمرد ؟