فلسفه اخلاق - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٠٨

« الی النحل »[١] پروردگار تو به زنبور عسل وحی کرده ، یعنی این ، نوعی‌ الهام ماورایی است در درون این حیوان قرآن ، هم درباره زنبور عسل و هم‌ درباره مورچه حرفهای شگفتی گفته است و این دو حشره امروز شناخته شده اند و فوق العاده عجیب شناخته شده اند درباره مورچه از این هم بالاتر گفته‌ است که وقتی سلیمان به وادی مورچگان رسید [ مورچه ای چنان گفت ] و می‌رساند که اساسا مورچه دارای فهم و درکی بالاتر از زنبور عسل است و حتی‌ میان مورچگان تبادل سخن و مکالمه و اعلام و اخبار هست و امروز تازه پنجاه‌ سال است که علم این مطلب را کشف کرده « حتی اذا اتوا علی واد النمل‌ قالت نملة یا ایها النمل ادخلوا مساکنکم لا یحطمنکم سلیمان و جنوده و هم‌ لا یشعرون »[٢] . سلیمان با جنودش دارند حرکت می‌کنند . این مورچه حس‌ می‌کند ، فرمان می‌دهد به مورچگان که ای مورچگان ! در لانه های خودتان پنهان‌ بشوید که سلیمان و کسانش شعورشان نمی‌رسد ، شما را پایمال می‌کنند ولی‌ سلیمان که خدای متعال به او منطق الطیر و منطق غیر طیر داده بود ، این را درک می‌کند و با آن مورچه مکالمه می‌کند علم امروز ثابت کرده که مورچه ها با شاخکهای خودشان موجهایی می‌فرستند و تحویل می‌گیرند و [ از این طریق ] ما فی الضمیر خودشان را به یکدیگر حالی می‌کنند قرآن این مطلب را با توجه‌ به اینکه این حیوان هیچ مکتبی ندیده و [ درسی ] نخوانده [ بیان می‌کند ] .
هزاران تحقیق شده ، در میان آنها تعلیم و تعلم نیست و مثلا مهندسین از زنبوران عسل یک دانشکده فنی تأسیس