فلسفه اخلاق - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٧٥
را در یاد داشتن نیز هست . این حقیقتی است که حقیقت عبادت باز یافتن و پیدا کردن " خود " است اما نه این خود حیوانی بلکه آن خود حقیقی ، خود ملکوتی در عبادت و یاد خداست که انسان ، خود را پیدا میکند ، خود را واقعا باز مییابد تعبیری دارد امیرالمؤمنین علی علیه السلام بسیار عالی در غرر و در آمدی است میفرماید : « عجبت لمن ینشد ضالته و قد اضل نفسه فلا یطلبها » ( ١ ) من تعجب میکنم از مردمی که وقتی چیزی را گم میکنند دستپاچه دنبال گم شده شان هستند ( انگشترش را گم میکند میگردد آن را پیدا کند ، کتکش را گم میکند میگردد پیدا کند ، الاغش را گم میکند میگردد پیدا کند ) چطور اینها خودشان را گم کرده اند ولی دنبال این نیستند که خودشان را پیدا کنند ؟ ! ای بیچاره که وقتی کتت را گم میکنی اینهمه دنبال این هستی که از کجا بروم پیدایش کنم ، و از این و آن سراغ میگیری ، ببین آیا خودت را پیدا کرده ای ؟ اگر خودت را گم کرده باشی از