سؤال دوم که در اینجا مطرح است این است که آیا زیبایی مطلق است یا نسبی ؟ یعنی آیا آن چیزی که زیبا است فی حد ذاته زیبا است قطع نظر از اینکه انسانی زیبایی آن را درک بکند یا درک نکند ، مثل خیلی چیزها که‌ در عالم وجود دارد ؟ مثلا قله دماوند وجود دارد و مرتفع ترین قله ها در این منطقه است ، خواه انسانی در عالم باشد که آنرا درک بکند یا نباشد آن فی حد ذاته برای خودش وجود دارد آیا زیبایی در زیبا واقعا حقیقتی‌ است که وجود دارد یا یک رابطه مرموز است میان ادراک کننده و ادراک‌ شده ؟ شما می‌بینید انسانی ، شی یا انسان دیگری ( معشوقش ) در نظرش فوق‌ العاده زیبا است ، و حال آنکه یک انسان دیگر او را زیبا نمی‌بیند پس‌ معلوم می‌شود به قول این اشخاص زیبایی حقیقت مطلقی نیست ، یعنی ممکن‌ است یک انسان در نظر انسانی در نهایت زیبایی باشد ، و همان انسان در نظر انسانهای دیگر اصلا زیبایی نداشته باشد داستان معروف مجنون همین است‌ مجنون که در وصف لیلای خودش اینهمه شعر و غزل گفت ، هارون الرشید خیال‌ کرد لیلا لعبتی است که نظیر او در دنیا پیدا نمی‌شود وقتی آن لیلای بدوی‌ وحشی را از بیابان آوردند دید یک زن عادی سیاه سوخته ای است که اصلا هیچ‌ قابل توجه نیست .

به مجنون گفت روزی عیبجوئی

که پیدا کن به از لیلا نکویی

که لیلا گر چه در چشم تو حوری است

به هر عضوی ز اعضایش قصوری است

چو مجنون این سخن بشنید آشفت

در آن آشفتگی خندان شد و گفت

تو مو بینی و مجنون پیچش مو

تو ابر و او اشارتهای ابرو