هر کس که چنین حرفی زده باشد چطور ممکن است انسان معتقد باشد به این‌ مطلب که راست را باید گفت ولو اینکه راست فلسفه خودش را به کلی از دست بدهد ، راستی را که منشأ جنایتها در دنیا می‌شود باید گفت ، دروغی‌ را که جلو جنایتها را در عالم می‌گیرد و جانها و حقیقتهایی را نجات می‌دهد نباید گفت ! آیا وجدان چنین حکمی می‌کند ؟ ! اگر کسی درباره راست و دروغ‌ تجربه داشته باشد این حرف را نمی‌زند گاهی بعضی از حرفها را یک آدمهایی‌ می‌زنند که در آن زمینه تجربه ندارند مثلا آدمی که در عمرش پایبند راستگویی نبوده و همیشه دروغ گفته است ، اگر از او بپرسید آیا چنانچه‌ مصلحت ایجاب کند می‌توان دروغ گفت ؟ می‌گوید هیچوقت نباید دروغ گفت ، اصلا نباید دروغ گفت ، چون به عمرش راست نگفته که بعد ببیند در مواردی‌ واقعا از راستی مفسده بر می‌خیزد چون این جور نیست ، حرفش هم با واقعیت‌ تطبیق نمی‌کند یک آدمی که تجربه دارد یعنی در عمرش راستگو بوده است ، یک راستگوی واقعی می‌فهمد که در مواردی راستی فلسفه خودش را از دست‌ می‌دهد در فقه اسلامی هم غیبت و دروغ هر کدام موارد استثنائی دارند ، و حق‌ هم این است . مثلی می‌آورند که شخصی از دکان مرغ فروشی ، خروسی خرید به قیمتهای قدیم‌ دو قران ، خروس خیلی خوبی که بیشتر از این هم می‌ارزید رفت خانه اش تا وارد شد زنش گفت این چیست که آورده ای ؟ گفت : خروس گفت یک آدم با غیرت هم خروس می‌آورد در خانه ؟ ! ، آدمی که زنش در خانه اش است زود صورتش را پوشید و خودش را مخفی کرد ، گفت من هرگز حاضر نیستم در خانه‌ ای که جنس نر وجود داشته باشد زندگی کنم یا این باید باشد یا من ، دیگر از کنج خانه بیرون نمی‌آیم . مرد