است که می‌خواهد از خودش فرار بکند خودش این را حس می‌کند که اگر خودش‌ باشد و خودش ، از خودش رنج می‌برد و گویی درونش پر از مار و عقرب است‌ و دائما دارند او را می‌گزند همان طور که به شخصی که از درد شدیدی می‌نالد مرفین تزریق می‌کنند تا آن درد را حس نکند ، این سرگرمیها و مخدرات و مسکرات و قمارها که بیشتر در افراد جنایتکار و فاسد العمل پیدا می‌شود برای فرار از خود است می‌خواهد از خودش فرار کند ، و این چه بدبختی است‌ و چرا باید انسان خودش را آنچنان بسازد که نتواند با خودش خلوت کند بر عکس ، چرا اهل صلاح ، اهل تقوا ، اهل اخلاق ، آنها که همیشه ندای وجدانشان‌ را شنیده و اطاعت کرده اند ، از هر چه که آنها را از خودشان منصرف بکند فراری هستند ، دلشان می‌خواهد خودشان باشند و خودشان و فکر کنند چون عالم‌ درونشان از عالم بیرون واقعا سالمتر است آنکه عالم درونش مثل باغ وحشی‌ است که سبعها و درنده ها و گزنده هایش را رها کرده باشند ، از خودش‌ فرار می‌کند می‌رود به طرف مخدرات ، ولی این بر عکس است .
ملای رومی می‌گوید :

یک زمان تنها بمانی تو ز خلق

در غم و اندیشه مانی تا به حلق [١]

خلاصه می‌گوید این که انسان نمی‌تواند با خودش خلوت بکند برای این است‌ که خود واقعی اش را از دست داده است ، و به قول اینها برای این است‌ که نمی‌تواند یک لحظه با وجدان خودش بسر ببرد وجدان می‌گوید : خاک تو آن‌ سرت ، چرا چنین کردی ؟ می‌بایست چنین نمی‌کردی .

[١] مثنوی مولوی ، صفحه ٣٤٥ سطر . ١٨