حکم نمی‌کردی . قرآن می‌گوید : « و لا تأخذکم بهما رأفة فی دین الله » آنجا که پای مجازات الهی در میان است و به مصلحت عامه بشریت است ، یک‌ وقت دلسوزیتان گل نکند . سعدی می‌گوید :

ترحم با پلنگ تیز دندان

ستمکاری بود بر گوسفندان

خیلی عالی گفته . ترحم به یک پلنگ ، قطع نظر از منطق ، مصلحت و عقل‌ و اراده ، یک امر عاطفی است فرض کنیم پلنگی است که گوسفندان ما را خورده است آیا باید او را مجازات بکنیم یا رها نماییم ؟ اگر نزدیک بین‌ باشیم و فقط پلنگ را ببینیم ، به او ترحم می‌کنیم و رهایش می‌نماییم ، ولی اگر دوربین باشیم مجازاتش می‌کنیم اگر جز این پلنگ ، موجود دیگری در عالم نبود ، این عاطفه ، عاطفه درستی بود اما اگر چشم را باز بکنیم و آنطرفتر را نگاه کنیم می‌بینیم ترحم ما به این پلنگ مساوی است با قساوت‌ نسبت به صدها گوسفند عاطفه ، دیگر سرش نمی‌شود که این ترحم مستلزم‌ قساوتهای دیگری است عقل و مصلحت است که همه را با یکدیگر حساب می‌کند ، پشت سر این عاطفه ، قساوتهایی را می‌بیند . نظیر این ، حرفی است که راجع به مجازات دزدی می‌گویند که دست دزد بریدن ، قساوت است و با انسانیت و انساندوستی جور در نمی‌آید دزد اگر دزدی هم کرد دستش را نبریم ، بگذاریم باشد بعد تربیتش می‌کنیم ، تربیتهایی که نتیجه اش را همیشه در دنیا دیده ایم اینجور نیست نتیجه‌ اش همین است که داریم می‌بینیم اگر قانون ابلاغ بشود که بعد از این دست‌ دزد از فلان جا بریده خواهد شد ، دست یک دزد که بریده بشود ، دیگر تخم‌ دزدی بر چیده می‌شود ، در صورتی که ما الان می‌بینیم به خاطر دزدی چه‌ جنایتها و آدمکشیها می‌شود ! یعنی خود دزدی مستلزم آدمکشیها و