پخش بشود : « ان الذین یحبون ان تشیع الفاحشة فی الذین آمنوا لهم عذاب‌ الیم »[١] بنابر یکی از دو تفسیری که درباره این آیه هست : " کسانی‌ که دوست دارند زشتیها درباره مسلمانان و مؤمنین اشاعه پیدا کند " خدا نکند که یک وقت اطلاع پیدا کند که لغزشی در فلان شخص پیدا شده است تازه‌ من راستها را می‌گویم ، دروغ که دیگر و اویلا است حدیث است که اگر کسی‌ به برادر مؤمنش تهمت بزند ، ایمان در روح او آب می‌شود آنچنان که نمک‌ در آب حل می‌شود ، ایمان برای شخص باقی نمی‌ماند اگر راست باشد ، این به‌ آن می‌گوید ، آن به دیگری می‌گوید [ و به تدریج شیوع پیدا می‌کند ] اگر دروغ‌ باشد که خدا می‌داند ، همانی است که قرآن هرگز نمی‌خواهد چرا غیبت کردن‌ حرام است ؟ برای اینکه بدبینی ایجاد می‌کند در حالی که غیبت کردن همان‌ افشاء بدیها است یعنی بدیهای واقعی را بازگو کردن .

غیبت در مواردی جایز است

باز عرض می‌کنم : حرمت غیبت در غیر موارد استثنایی - که همه این‌ موارد جنبه اجتماعی دارند - می‌باشد ، مثل آنجا که مثلا نصح مستشیر است : یک نفر می‌خواهد با یک کسی شرکتی تأسیس کند ، می‌آید با شما که از احوال‌ آن شخص اطلاع دارید مشورت می‌کند که آقا این آدم که تو مدتی با او بوده‌ ای چه جور آدمی است ؟ من می‌خواهم با او شرکتی تأسیس کنم ، یا می‌خواهم‌ دخترم را به او بدهم ، یا می‌خواهم

[١] سوره نور ، آیه . ١٩