بعضی می‌گویند اخلاق پایه‌ای دارد . همان طور که « اول الذین معرفته » خداشناسی سنگ اول دین است ، همچنین خداشناسی سنگ اول آدمیت است ، و انسانیت و آدمیت و اخلاق بدون شناختن خدا معنا ندارد یعنی هیچ امر معنوی‌ بدون اینکه آن سر سلسله معنویات پایش به میان آید معنا ندارد اینها دیگر حرف مفت است که کسی بیاید به نام انسانیت [ منادی اخلاق باشد ] من منطقی را احمقانه تر از منطق برتر اند راسل نمی‌بینم این مرد فکرش فکر مادی است ، دائما می‌گوید بیایید به خاطر انسانیت چنین کنید وقتی که‌ پایه ای در روح بشر نباشد چرا انسانیت ؟ به من چه مربوط ؟ آن انسان در مقابل من مثل درخت یا گوسفند است [ این اخلاق ] پایه و اساس ندارد و نمی‌تواند داشته باشد راجع به منطق دین عرض خواهم کرد که چطور اساس‌ داشته و چگونه تجربه و آزمایش صحت آن را ثابت کرده و چطور انضباطهای‌ اخلاقی محکم پولادین را به وجود آورده و بعد از این هم به وجود خواهد آورد اینجا یک اشتباه رخ می‌دهد و آن این است که می‌گویند : ادل الدلیل بر امکان شی وقوع شی است ( به قول طلبه ها ) شما چطور می‌گویید در جامعه ای‌ که خداشناسی و دین نباشد انضباط و اخلاق نیست ؟ ما می‌بینیم جامعه عالم‌ امروز چقدر جامعه منضبط و منظمی است مردمانی هستند ، با اخلاق ، و از حقوق و حدود خودشان تجاوز نمی‌کنند الان ملتهایی در دنیا وجود دارند که در عین اینکه به امور معنوی پایبند نیستند ، هرگز دروغ نمی‌گویند ما رفتیم و دیدیم ملتهای اروپایی و آمریکایی را دیدیم . آنهایشان که مذهبی نیستند نیز از دروغ و نفاق و تزویر و دزدی و