خودش حقی ندارد : « ان الامر کله لله »[١] همه چیز مال خداست ، خود فرد هم لله و مال خدا است و اگر چیزی دارد به این صورت است که چیزی که‌ خودش مملوک خداست مملوکی دارد به تملیک خدا ، یعنی افراد به نسبت‌ خودشان با یکدیگر ، حقوق و مالکیتهایی دارند ولی نسبت به خدا که حساب‌ بکنیم هیچ ندارند .
داستانی یادم افتاد : ابوفراس شاعر عرب شیعی زبر دستی است ظاهرا در قرن چهارم هجری می‌زیسته و تقریبا معاصر با دوره فارابی است در دربار ملوک آل حمدان بوده آل حمدان ملوکی بودند بسیار ادب دوست و ادب پرور و بلکه علم پرور ، و با اینکه حکومتشان خیلی وسیع نبوده ولی از نظر کیفی‌ با ارزش است ، و لهذا فارابی بعد از اینکه تحصیلاتش در بغداد و غیره‌ تمام شد رفت موصل و آنها را بهتر تشخیص داد از خلافت بغداد رفت آنجا و در همان جا هم مرد و سیف الدوله حمدانی خودش بر او نماز خواند به هر حال ملوک آل حمدان از آن ملوک ادب پرور و معارف دوست هستند ، و اغلب این جور اشخاص شعرای زیادی در دستگاهشان هستند روزی سیف الدوله‌ حمدانی با شعرا و ادبا نشسته بود گفت من بیتی گفته ام و خیال نمی‌کنم کسی‌ بتواند آن را تکمیل کند مگر ابوفراس شعری که گفته بود این بود : "

لک جسمی تعله فدمی لا تطله

" خطاب به محبوبش می‌کند ، می‌گوید : این جسم من از آن توست و هی رنجش‌ می‌دهی ، پس چرا خونم را یکباره نمی‌ریزی ؟ ! ابوموسی فورا از طرف آن‌ معشوق جواب داد : "

قال : ان کنت مالکا فلی الامر کله

١ سوره آل عمران ، آیه . ١٥٤