فلسفه اخلاق - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢١٣
میکند به انسان که چنین کار را بکن " روح اجتماع الهام میکند " معنایش
این است که روح اجتماع میفریبد ، و جز فریب معنی دیگری ندارد عین آن
حرفی که آن شخص درباره زنبور عسل گفت که روح کندو است که به زنبور عسل
وحی میفرستد و او این کارهای شگفت را انجام میدهد ، این آقا که در
گرایشهای معنوی کمیتش لنگ است میگوید روح جامعه است که دارد وحی
میفرستد جامعه چیست ؟ جامعه یعنی مجموع افراد با یک ترکیب مخصوص
جامعه که وجودی مستقل از افراد ندارد مگر یک وجود اعتباری ، و وجود
اعتباری که روح ندارد گیرم روح داشته باشد ، روح جامعه از کجا این را
گرفت و الهام کرد ؟ [ و به عبارت دیگر ] کی به خود روح جامعه الهام کرد
؟ و تازه الهیون که میگویند خدای متعال است که به بشر الهام میکند ،
میگویند خدای عادلی که هیچ عملی را بی پاداش نمیگذارد : « للذین احسنوا
الحسنی و زیادش »[١] . محال است چنین چیزی که خدا به بشر بگوید : ای
بشر ! تو سعادت خودت را ، هستی خودت را فدا کن برای هیچ و پوچ بلکه
پشت سرش پاداش است از نظر آن حقیقتی که وحی میفرستد یعنی خدا ، این
عمل یک عمل حکیمانه است و بی پاداش نیست ولی وقتی بگوییم ماورائی
وجود ندارد ، روح جامعه است که به بشر بدبخت الهام میکند که خودت را
به آتش بیانداز تا دیگران نجات پیدا کنند ، و بعد هم که خود را به آتش
انداختی ، رفتی که رفتی آنجا که عرب نی بیاندازد ، و تمام شد ، این یعنی
روح جامعه دارد میفریبد .
[١] سوره یونس ، آیه . ٢٦ [ ترجمه : مردم نیکوکار به نیکوترین پاداش عمل خود و زیادت لطف خدا نایل شوند ] .