بعد است ، من این لحظه هم غیر از من لحظه بعد است روزی با استادش‌ بوعلی درباره همین مسئله مباحثه می‌کرد بوعلی می‌گفت این جور نیست بدن‌ عوض می‌شود ولی " من " عوض نمی‌شود ، " خود " ثابت است او پا فشاری‌ داشت یک دفعه که سؤال کرد ، بوعلی سکوت کرد و جواب نداد گفت چرا جواب نمی‌دهی ؟ گفت : آن بوعلی که تو در آن لحظه از او سؤال کردی که در لحظه بعد نیست آن سؤال کننده لحظه قبل هم در لحظه بعد نیست تو در هر لحظه که سؤال می‌کنی ، یک آدم هستی و با یک مخاطب حرف می‌زنی ، در لحظه‌ بعد تو آدم دیگری هستی و او نیز اصلا وجود ندارد پس نه تو در لحظه بعد هستی که جواب بگیری ، و نه من در لحظه بعد هستم که جواب بدهم . در همین‌ جا بهمنیار دیگر سکوت کرد .

شناخت " خود " به عنوان یک حقیقت ثابت ، مقدمه شناخت خدا

اگر انسان من واقعی خودش را بشناسد به صورت یک شخص و یک وحدت‌ واقعی ( نه این حرف مهملی که می‌گویند : " من " یعنی یک سلسله تصوراتی‌ که پشت سر یکدیگر هستند من خیال می‌کنم که یک چیز هستم ، من میلیونها چیز هستم اصلا من این ساعت غیر از من آن ساعت است " من " یعنی یک‌ مجموعه تصورات پشت سر همدیگر مثل یک گلوله نخ که هی آن را باز کنند ، که غیر از گلوله نخ چیزی نیست انسان یعنی این مجموعه تصورات کسی که‌ چنین سخنی می‌گوید " خود " ش را نشناخته ) اگر انسان " خود " ش را بشناسد آن را به صورت یک حقیقت ثابت در این طبیعت سیال می‌بیند ، و بعد می‌بیند عالم هم که یک جریان دائم است ، یک حقیقت